Speldag 24 september: Circus Circus, Italiaanse wijn voor de Oostenrijkse Zwijnen, Ed is optimistisch, Peter Plakt en Cthulhu Saves

Ondanks het mooie nazomerweer is het ter merken dat de vakanties voorbij zijn. De zaal was al snel flink vol met zowel spelers als toeschouwers. Uiteraard met koffie en appeltaart.

img_0344

Petra ging verder met haar Dungeons & Dragons Campagne. Het aantal spelers breidt gestaag uit. (de hoeveelheid kilo’s spullen in de tas ook.)

img_0284

Vandaag begaven onze helden zich naar een Circus. Wel in sluitingstijd. Dat zou te wijten kunnen zijn aan een onverwacht gierige inslag als het gaat om het kopen van kaartjes, maar het zeker ook te maken met de noodkreet van een kleine jongen dat er dieren werden mishandeld.

img_0293

Nadat de bewaker grondig was gemengd met het sand van de arena begaf de party zich naar de magische kooien waarin dieren in verschillende stadia van (on-)geluk werden vastgehouden.

img_8321

Zoals deze Pantherus Frostgravus die bovendien nog bionisch was enhanced.

img_8328

Het circus bleek al snel een dekmantel voor iets anders.

img_0336

Voetje voor voetje begaven de karakters zich door een Magically Pitch Black ruimte. (“It’s Pitch Black, You’re likely to be eaten by a Grue!”).

img_8302

Uiteindelijk bleken de bovenbazen onder het circus en achter het hele plan een aantal bovenwater gekomen lizardmen uit een onderwater rijk, achter de eilanden en onder de zon te zijn.

img_0339

En een aantal beestjes in de kooien waren ook niet helemaal kosher. Het hele verhaal binnenkort in dit theater!

img_8334

Jaap (bij oudere jongeren onder ons bekend om zijn “Statenbond” regels) was bezig met de ontwikkeling van een moderne variant op zijn regelset.

img_0307

Dat doet hij in 6mm met koloniale setting in een fantasy / alternate universe wereld.

img_0257

Ook de verschillende culturele en architectuur uitingen neemt hij mee.

img_0310

En uiteindelijk kun je in 6mm natuurlijk grote slagen spelen, of campagnes met grote afstanden.

img_0259

En camouflage krijgt een heel aparte betekenis.

img_0320

Dick, Derk, Jan en Jos kwamen bij elkaar voor een spel “Sharpe’s Practice 2“. Die set is net nieuw dus er werd flink in regelboeken gebladerd en gediscussieerd.

img_0324

Oostenrijkse en Italiaanse bondgenoten probeerden de drankvoorraad van de baron veilig door bezet gebied te loodsen.

img_0268

De kanonschoten en het rammelen van de wagen deden de flessen geen goed.

img_0355

Terwijl de baron ongeduldig stond te wachten.

img_0277

Aangezien de Oostenrijkers er snel vandoor gingen (kwade tongen beweren met de drank), bleef er voor Jos niets anders over dan een terugtocht aan te vangen.

img_0359

Achtervolgt door zijn victorieuze maar dorstige tegenstanders.

img_0364

Ed is een optimist. En hij wil graag meedoen met Sharpe’s Practice 2 met Ottomanen. Nou leert de ervaring dat het schilderen van heel veel figuren tegelijk, je motivatie ondermijnt. Je komt verder als je eenheden afmaakt, voor je aan de volgende begint.

img_0303

Maar Ed schildert zijn hele leger parallel! Ik ben benieuwd naar de progressie.

img_0357

Ik legde de laatste hand aan Samuels House voor The Chicago Way.

img_8309

Ik begon zo: even het huis afmaken en dan de kraan schilderen.

img_0252

En eindigde zo. Het zijn mooie bouwpakketten van 4Ground, maar jonge jonge wat arbeidsintensief.

img_0367

Afijn, volgende week dus een kraan schilderen voor 8 oktober. Dan spelen we In Her Majestys Name in een stoffig slaperig Columbiaans havenplaatsje. Tot volgende week!

Speldag 17 September: Rabiate Robots, Stakingen bij Adios Airlines, Knokig Geknok, Hijsen in de Haven en Karel op weg naar de Uitgang.

In de week dat in Brugge een bierpijpleiding van 3 kilometer lang is geopend, vroeg ik mij opeens af of dat de reden zou zijn dat er zoveel pijpen in de grond gaan in Delft. De studentenpopulatie en het feit dat een van de grootste studentenhuizen aan de Phoenixstraat ligt, zou een hoop kunnen verklaren.

img_0081

De zaal was flink bezet met een groot aantal diverse spellen. Warhammer Fantasy was al aan de gang.

img_0085

De clubdwergen deden hun beste tegen Onno’s Rabiate Robots.

img_0091

Zijn hele leger is scratchbuilt als het product van een Meccano Necromancer on Steroids.

img_0087

De constructs deden hun best, ook in het tweede potje tegen Chaos.

img_0194

Volgens de maker is het ontwerpen van robots uit de bit box leuk om te doen, maar om na elk ontwerp er 20 te moeten maken valt op den duur een beetje tegen.

img_8264

In de hoek van de zaal trokken een aantal toeristen op naar een vliegveld, waar hun chartervlucht helaas was gecancelled.

img_0202

Dit Bolt Action scenario ging over de Britse aanval met de resten van hun verslagen troepen op een door de Japanners veroverd en in gebruik gesteld vliegveld.

img_0124

Aan geallieerde kant een eclectische verzameling van kleine eenheden.

img_0129

Aan Japanse kant verse fanatieke troepen die bovendien net een aantal overwinningen achter de rug hadden. Het moreel was hoog.

img_0134

Gelukkig hadden de olifanten vandaag vrij en konden pootje baden. (Company B figuren.)

img_0164

De geallieerden drukten flink door richting startbaan. Hierbij gehinderd door de inzet van Japanse assault teams met explosieven.

img_0175

De spanning steeg duidelijk aan de Japanse zijde.

img_0113

De Japanners beschikten over ruime mortier support, alhoewel het niet meeviel de aanstormende troepen te ontwaren in de Jungle.

img_0141

Maar de plaatsing van enkele goed gekozen MMG’s brak de geallieerde opmars gedeeltelijk.

img_0114

De verdedigers stonden letterlijk niet met hun rug, maar met hun buik tegen de laatste muur.

img_0117

Uiteindelijk slaagden de geallieerden erin het vliegveld plat te leggen voor Japanse vliegtuigen.

img_8262

Natuurlijk was er appeltaart, dit keer onder het toeziend oog van onze Voorzitter.

img_0197

Galerie Murphy breidt verder uit. Voor de Napoleontische kenners: Nederlanders bij de bruggen van de Berezina. Na deze slag waren er aanzienlijk minder van.

img_0150

En om in de stemming te komen op de grote 80 jarige oorlog slag die er augustus volgend jaar wordt gevochten door leden van de Dutch Miniature Wargaming groep: De dertig jarige oorlog en Frederik Hendrik voor Den Bosch.

img_8286_edited-1

We hebben overigens nog een Nederlands en een Spaans leger uit die periode  in de aanbieding.

img_0147

In een donkere hoek van de zaal bewogen duistere wezens zich op een sinistere wijze.

img_0200

Ik doel natuurlijk op de undead en demon legers van Peter R en Michel.

img_0093

Sommige van Michel’s eenheden doen al heel lang mee. Ze moeten tenslotte die undead dino’s ergens vandaan hebben geresurrect.

img_0096

Aangezien beide partijen Hans zijn oproep om met wat kleinere legers te komen in de wind hadden geslagen, waren er veel figuren extra en waren de bases nog niet helemaal af. Ik verbeeld me dat de verf nog stonk op sommige eenheden.

img_0100

Ze speelden vandaag met Hans laatste versie van “For Reign or Ruin” , de regelset die een eind gaat maken aan alle regeldiscussies en eens en voor altijd de standaard zal zetten.

img_8265

Matthijs had zijn zware artillerie meegebracht, in de vorm van rots gooiende trollen. Ook hier een duidelijke aanwijzing dat hij van Old Skool figuren houdt. Deze zijn toch zeker 20 jaar oud.

img_0235

Ze hebben ook nadelen, Matthijs moest regelmatig door de knieen om zijn gegooide rotsblokken weer van de vloer te halen.

img_0205

Farid pakte een Dark Elf leger uit dat volledig was gemodelleerd om aanvoerende heroes.

img_0242

Althans dat probeerde hij gedurig uit te leggen aan de scheidsrechter als zijn orderdobbelstenen tegen vielen.

img_0190

Nadat ook de skeletten hun laatste orders tandenknarsend hadden doorgegeven (hoe doe je dat anders als skelet?) begon de slag.

img_0193

De vorige keer was de slag nogal op afstand uitgevochten, maar alle partijen waren zo ruim voorzien van close-combat eenheden, dat in no time alle vier de legers vol in contact stonden.

img_0232

Hans werd overstelpt met vragen. Hij had het er maar druk mee. Het was vermakelijk om naar te kijken terwijl ik mij bezig hield met de haven.

img_8271

Dit soort havenkranen stonden en staan nog overal ter wereld. De maker van deze bouwdoos gelooft in stevige oplossingen.

img_0208

De onderdelen kunnen niet uit de raampjes vallen van hij stopt gewoon met laseren als er nog een halve cm hout over is (Fenris Games).

img_0226

Dat betekende wel dat ik vrijdagavond met een dremel en cirkelzaagblad de onderdelen een voor een heb staan los zagen. Maar ja, dan heb je ook wat! Volgende week gaat ie in de verroeste verf. De haven van Rio Bruno krijgt vorm.

img_0250

Natuurlijk werd er aan de knutseltafel nog meer gedaan behalve gebept, gesodoku’d en gekraand.

img_8279

Petra besloot 5 projecten tegelijk af te schilderen.

img_0105

Dat leidde tot een bonte verzameling figuren in diverse stadia van gereedheid.

img_0220

Waarbij de auto waar Evert mee aankwam goed past bij de “The Chicago Way”  figuren.

img_0222

En er ook weer een contigent gemoedsrijke dames in aanbouw is.

img_8276

O ja, en boven de nooduitgang verdwijnt Karel de Vijfde. Hij doet afstand. Een ernstige reminder aan alle bestuursleden die er mee stoppen.

img_8288

Tot volgende week!

Speldag 10 september: Plundering, Koffers, Drank, Ontvoering, Tongzoenen en Raketwetenschap

Klokslag 10 uur kwam ik met spelspullen, haakjes en boormachine aan op de club. In het voortgezet proces van verfraaien en aankleden, begonnen we met het installeren van wat haakjes en het ophangen van wat nieuwe posters. Dit keer de Noormannen, de Vierdaagse Zeeslag en de Hollandse Waterlinie. Volgende week weer drie. Kan ik precies meezeulen. Afijn, na vereende krachten van Jos, Cees en ondergetekende kon ik gaan zitten met een kop koffie en ontrolde zich een logistiek schouwspel.

img_8134

Dick en Jos begonnen met het uitpakken van hun legers. Foam verpakt, in kartonnen koffers en een rugzak of tas. De movement trays in een blik van een bekend koekjesmerk. Overzichtelijk, dicht bij huis en Hollands gezellig ingepakt zullen we maar zeggen.  (Merk overigens op dat Jos zich al ruim heeft voorbereid op het spelen van de BIBAMUS kaart in het spel. De whiskey staat al klaar.)

img_0011

Toen kwam de professional binnen. Michel (werkzaam in de logistiek) runt de Shadows of Brimstone campagne. Karretje, koffers en spanbanden. Stapelbare collie’s en nog maar een stap van de vorkheftruck verwijderd. Ik mis slechts de reflector.

img_9998

Gemarkeerd, geregistreerd op volgorde en compleet. Hier werd een spelsysteem uitgepakt. Desgevraagd is er zelfs rekening gehouden met de volgende uitbreidingen: er kunnen extra koffers op het karretje wat tot 70 kilo kan dragen. Dat is professionalisme van de hoogste orde! (En een paar kickstarters Brimstone.)

img_0053

Lex zat te knutselen aan zijn SciFi regelset. Hij heeft zijn manuscript inmiddels ingeleverd.

img_0005

Er zullen nog wel wat play testen volgen, maar SciFi Lex’s Way (veel D6) komt eraan in dit theater! Een dubbelzijdig A4tje met alle info om te spelen.

img_0008

Jos nam de raid op Dick z’n dorpje bloedserieus. Behalve de alcoholische voorbereiding maakte hij zijn tegenstander duidelijk dat hij er serieus inging. Zijn missie was dan ook Dick z’n hoofdman te pakken te nemen.

img_8138

Dick dacht dat het wel meeviel en besloot in de morgen eens te gaan kijken of de waarneming van de uitkijk juist was geweest en of er Saksen waren geland. Dat waren er. In de eerste beurt werd Dick z’n hoofdman overvallen door 3 eenheden Saksen, uitgeroeid, bewusteloos geslagen en afgevoerd naar het schip.

img_0029

Het kortste spelletje Dux Britanniarum  ooit. Dick bleef er vrolijk onder, alhoewel het ook de Shock kan zijn geweest, die nog moet slijten.

img_0024

De rest van zijn leger stond te wachten tot de baas terugkwam, maar het enige positieve bericht was de vacature aan de top. Evolutie in actie!

img_0039

Onno en Wink begaven zich in de ondergrond met Sellsword van Frostgrave. Objective of the day waren de crystals.

img_0067

Onno z’n warband komt voor een deel al uit de Gnoll uitbreidingsbox van Frostgrave: aanbevolen!

img_0070

Aan de grote tafel ontvouwde zich het Shadows of Brimstone spel, waarbij de deelnemers allen op hun eigen wijze concentratie verhogende activiteiten ondernamen. Peter likte z’n Lucky Finger.

img_8150

En Petra had zich een Pain de Chocolade (+4) aangeschaft. (Uit de nieuwe Swamps of New Orleans uitbreiding.)

img_0021

Het avontuur begon redelijk standaard in de mijn, waarbij behalve wat monster ongeregeld ook wat standaard loot werd gevonden.

img_8148

Alles kabbelde voort, tot Lowie kwam kijken.

img_8165

Op dat moment barstte de aardworm naar boven, gestoord in zijn ultieme middennachtshapje: het verzwelgen van de aarde van binnenuit. Zijn aandacht werd direct getrokken door de parfum van de Saloon Girl en gretig likte de Tentakels langs haar corset. Hij werd duidelijk afgeleid, want ze kwam ongeschonden uit de wasbeurt.

img_0061

Ondertussen was de spelleider stiekem begonnen aan de beleving van een historisch moment: het eerste verstrekte raketje in de geschiedenis van de vereniging. We hebben namelijk sinds kort ook een klein vriesvak.

img_8170

Uiteraard hield hij het heuglijke moment niet lang verborgen. Hier wordt geschiedenis geschreven mensen!

img_8171

Op mijn knutsel-spot (onder de plunderende Noormannen) ging ik verder met gebouwen voor de Chicago Way.

img_8146

De constructie lijkt verdacht veel op de manier waarop echte houten huizen worden gebouwd. Maar dan wel met grotere knijpers schat ik.

img_0052

Tot volgende week! .

Speldag 3 september: Spelen met het pistool op tafel, Stadsonderhoud in de middeleeuwen, Helden verdwalen op zee en Davis begint een winkel

Aangezien ik vrijdag tot 2 uur ‘s-nachts had gewerkt, kwam ik zaterdag wat gammel uit bed en was helemaal vergeten dat ik dienst had. Dat herinnerde ik me toen ik een kwartier te laat voor de opening in mijn auto stapte om naar Delft te rijden. Gelukkig stond Cees al te trappelen om mee te doen met de boardgames van vandaag en had hij de zaal al in bedrijf gesteld.

Terwijl ik zat bij te komen met een kop koffie kwam Maarten (met zoon) binnenzetten voor een bakkie na het boodschappen doen. Zelf zat hij het nieuwe Kill-Team van GW te bekijken (lijkt een goede deal gezien de aantallen figuren). Ik sneed de eerste onderdelen voor mijn huisjes los.

IMG_8096

Even later plofte zijn tweede aankoop op mijn werktafel. Bringing a gun to a knife fight!  Een eenhandige nerf gun revolver. (Uit de Zombiepocalypse serie voor kenners.) Als alternatief voor lui aan een tafel zitten en tin schuiven, kun je ook door de bossen sluipen en anderen echt pijn doen. (Daar ben ik wat te oud voor.) De pijltjes zijn trouwens goedkoop verkrijgbaar bij de winkel die als naam het tweede woord heeft van een bekende WO2 regelset.

IMG_9962

Petra had een nieuwe boardgame meegenomen. Het was tenslotte boardgame zaterdag.

IMG_9969

The Lords of Waterdeep is een andere kijk op een van de meest bekende steden uit D&D.

IMG_9973

iedereen heeft wel eens een keer in een party gezeten of een computergame gepeeld waar deze iconische stad een rol in heeft gespeeld.

IMG_8094

In dit spel ben je nu eens niet een avonturier, maar een van de Lords, die moeten zorgen dat de stad in stand blijft door avonturiers op missie te sturen en veel geld te laten verdienen.

IMG_9975

Dat geld kan je dan direct weer uitgeven aan het bouwen van diverse constructies. De afschrijvingen op muren, kastelen en tempels zijn een bitch. Je zou trouwens verwachten dat het onderhouden van de stad een gemeenschappelijk belang zou zijn, maar niets is minder waar. Het pootje lichten van je maatjes hoort er uiteraard bij. Leuk concept, fraai uitgevoerd. Jos won met overmacht.

IMG_8098

De Runequesters zaten al te wachten op de Grote Thijs met voorpret. Ed probeert zichzelf kort te sluiten of op te laden dat weet ik niet goed.

IMG_9986

De Groot Moefti van de Runen werd met gejuich en chocoladepinda’s begroet. Het avontuur vandaag ging gepaard met draken, Dreadnought Zeppelins en verdwenen piraten.

IMG_8103

Maar Matthijs kennende staat het verhaal inmiddels op het net.

IMG_8113

Aan de boardgame tafel trok Gerard een van zijn kickstarters op tafel.

IMG_8106

In Mare Nostrum probeer je de middellandse zee in handen te krijgen in de oudheid.

IMG_8132

Een soort kruising tussen Civilization en Axis and Allies zal ik maar zeggen, maar dan in de oudheid.

De handelsleider bestuurt de wereldhandel en de kans op grondstoffen te verdienen. Arme kamelen!

IMG_8105

Binnen no time bouwt het bord vol als de cultureel leider zijn fiat geeft en grondstoffen heeft.

IMG_8118

Gevochten wordt er alleen als de militair leider dat toestaat.

IMG_8123

Eigenlijk een toonvoorbeeld van een communistisch systeem avant la lettre. Gelukkig kun je hulp krijgen in de vorm van diverse helden. Bekende namen, die het niet erg vinden om historisch enigszins in wilde volgorde te worden gebruikt. Petra won door haar heldenstal.

IMG_8130

We moeten nog haakjes in de muur zetten maar zo stilletjes neem ik platen mee om al aan de bestaande haakjes te hangen. Romeinen in Katwijk bijvoorbeeld.

IMG_9980

En de Fransen die de Hollansche Waterlinie laten bevriezen voor ze er overheen trekken.

IMG_9982

Hans droeg zijn televisieshirt en kwam appeltaart eten voordat hij verder ging met zijn REN memorabilia.

IMG_8110_edited-1

Ik bouwde aan 4Ground huisjes voor The Chicago Way. Waarbij het aantal onderdelen (inclusief ruiten) voor de juwelier wat ruimtelijk inzicht vereiste.

IMG_9968

Uiteindelijk kreeg ik de Juwelier en de Bandenboer af. De naamborden moet ik er nog opzetten.

IMG_9993

Tot volgende week!

D&D Campagne “Op zoek naar de Krijgskas (8): Paniek in het Pakhuis”

14 maart 4476 Witte Tempeltijd

Proloog

Op een zonnige ochtend in het voorjaar werden de helden wakker en togen naar het Grote Plein. Althans vier van hen.
Amaril, de zee elf, was niet tevreden over zijn vechtprestaties en was naar een afgelegen elven school in de bergen gegaan om zijn vaardigheden wat aan te scherpen. Guldan daarentegen, de dienaar van de Vierde Broeder, maakte zich ernstige zorgen om de hond Max. Deze werd met de dag triester en bleef maar naar het Oosten kijken. Hij besloot om samen met Max op pad te gaan om uit te zoeken wat er eigenlijk gebeurd was.

IMG_8032

Moreta de sorceress bracht een bezoek aan de elven ambassadrice, de Vrouwe Eilydis, die haar wat bijspijkerde over de kennis van tovenarij.

IMG_7978

Haar draakje verveelde zich de tandjes en besloot tot een koekjes binge-night.

IMG_7979

Samantha de bard, ten slotte, was zo verdiept in haar voorbereidingen voor een groot optreden dat ze nauwelijks besefte dat de rest van de wereld nog bestond. Het Lentefestival stond voor de deur met talloze mogelijkheden om te spelen voor allerlei publiek. Wie weet vond ze nog wel iemand die haar muzikale carriere verder kon helpen.

IMG_8036
Eenmaal aangekomen op het Grote Plein stond Sigurd de dwergen krijger al op hen te wachten. De Tempel had niet veel werk voor hem en hij verveelde zich een hoedje. Mocht hij misschien met zijn vrienden mee op avontuur?

IMG_7962

Natuurlijk! En zo bezochten vijf jonge avonturiers plus een hongerige kever als eerste de winkel van de Gebroeders Melkor om wat losse zooi te verkopen en wat noodzakelijke spullen in te kopen. Om daarna even een bezoek te brengen aan de Stadswacht waar de jonge edelman Ludwig het idee had om het logboek van de smokkelaarskapitein tegen een geringe beloning over te dragen aan de sergeant van dienst. Het is altijd goed om de autoriteiten een dienst te bewijzen.
Vervolgens ging het gezelschap maar eens informeren wat die vacature inhield bij de gebroeders Melkor.

“Tja,” zo zei Gregorio Melkor, “Wij verkopen hier allerhande zaken, zoals U weet. De meeste dingen kunnen wij zonder enig probleem inkopen bij plaatselijke handelaars, maar er zijn dingen die wat moeilijker te verkrijgen zijn. Er zijn in de de wereld heel wat bijzondere, ook magische, voorwerpen die, -hoe zullen we het zeggen-, verloren zijn gegaan. Hun eigenaar sneuvelde in een afgelegen gebied, het schip wat hen vervoerde zonk of iemand heeft ze verborgen met de bedoeling ze later weer op te halen. Wat dan nooit gebeurd is. Of ze zijn meebegraven met hun voormalige eigenaar.
De schatten van de doden, aan wie behoren zij toe, indien zij niet worden doorgegeven aan de levenden, mmmm? Dat is in deze de vraag. Is het terecht dat zij liggen te verstoffen en vergaan in lang vergeten graven, terwijl zij van nut en lering zouden kunnen zijn voor volgende generaties? Moord en doodslag, roof en diefstal, dat keuren wij niet goed, dat geeft maar heibel en ongemak. Maar wie kan er op tegen zijn dat verloren artefacten weer gebruikt worden waar zij ooit in eerste instantie voor bedoeld waren? Mmmmm?”
De oude halfling bleef even in gedachten verzonken, voordat hij vervolgde: “Vroeger, ja vroeger, toen deden wij dat zelf. Met z’n zessen, toen Lothario nog leefde. Maar op een gegeven moment kom je er dan achter dat die skeletten achter je wel erg hard rennen, om dan te concluderen dat het niet de skeletten zijn die harder lopen maar dat jijzelf een stuk minder hard loopt dan vroeger. En dan zijn er nog wat echtgenotes die beginnen te klagen dat zij hun man zo weinig zien en dat de kinderen hun vader nodig hebben en ja… Dan wordt het tijd voor een nieuwe, een jongere generatie om te laten zien wat zij kunnen.
Als jullie bij ons in dienst komen dan hebben wij kaarten voor jullie. Landkaarten, schatkaarten, kaarten waarvan wij denken dat er op die lokatie waardevolle voorwerpen te vinden zijn. Onze Freddie vindt deze kaarten voor ons, wij betalen hem daarvoor. Hij haalt ze overal vandaan en het mooie is dat hij een kaart slechts een keer hoeft te zien om hem feilloos na te kunnen tekenen. Dus het is niet nodig die kaarten te kopen. Of te stelen.
Als jullie dan onderzoeken of er inderdaad iets bijzonders ligt dan krijgen jullie bij ons 10 procent korting op al onze waren. Logischerwijs zullen julle de voorwerpen die jullie zelf kunnen gebruiken willen houden, maar de rest, waar jullie niets mee kunnen, of willen…
Jullie zullen merken dat er maar weinig winkels zijn die dergelijke bijzondere voorwerpen willen, of kunnen, kopen. Onze expertise is uniek.
Wat vinden jullie ervan? Mmmm?”
De avonturiers vonden het een uitstekend plan en lieten Melkor dat ook weten.
“Dat is mooi!” zei Gregorio Melkor, “Dan hebben wij als eerste een opdracht voor jullie die wat afwijkt van de algemene opdracht.

IMG_7955
Jullie hebben vast wel meegekregen dat er in de afgelopen dagen wat ongeregeldheden hebben plaatsgevonden in de haven. De orken van twee rivaliserende stammen kwamen hier hun ruzie uitvechten. Ondertussen heeft de Stadswacht de betrokkenen geneutraliseerd en gearresteerd waardoor de meeste pakhuizen nu wel weer zijn vrijgegeven. In deplorabele staat over het algemeen.
Hoe dan ook, het pakhuis waar wij een gedeelte van huren is nog steeds niet vrijgegeven. De Stadswacht ontdekte er het lijk van een jonge elven vrouw. Deze is blijkbaar niet omgebracht door de orken en is na elders vermoord te zijn in ons deel van het pakhuis terechtgekomen. Wij kennen de jonge vrouw verder niet. Daarom gaat het onderzoek van de Stadswacht nog verder en zal het pakhuis pas over een week, op z’n vroegst weer voor ons toegankelijk zijn.
Dat is zeer onhandig want er liggen nog twee pakjes in onze kluis, waarvan een dat wij binnen twee dagen moeten afleveren aan een klant. Na die twee dagen vertrekt de klant en dan moeten we maar zien of we ons geld nog krijgen.
Hoewel wij weing hoop hebben dat er nog iets van waarde in ons pakhuis is overgebleven na alle plunderingen, zou de kluis nog moeten staan. Hij is zonder sleutel ook vrijwel niet open te krijgen.
De vraag is of jullie bereid zijn om voor ons de twee pakjes op te halen. Als jullie ook de documenten mee nemen die in de klus liggen dan is dat zeer prettig. Dat zijn contracten die we met derden hebben en dat soort zaken.
Helaas kunnen wijzelf de pakjes niet ophalen. Ons wordt de toegang tot het gebouw ontzegd. Ook al onze medewerkers mogen niet naar binnen. Maar jullie kennen ze niet, wellicht dat jullie een manier weten om binnen te komen.
Ik moet jullie echter waarschuwen: als jullie betrapt worden op illegale zaken kunnen we weinig voor jullie doen.”

Het pakhuis

De reisgenoten stemden ermee in mits ze de sleutel en de lokatie van de kluis kregen. De sleutel kregen ze. Het bleek dat de kluis slechts bereikbaar was via een tweetal andere kamers waarvan de sleutels in het kantoor van de manager moesten liggen.
Ludwig bedacht dat ze wel heel erg moeilijk konden gaan doen met inbreken etcetera maar ze konden gewoon ook vragen aan de sergeant van dienst of ze via de vooringang naar binnen mochten. Per slot van rekening hadden ze zojuist de Stadswacht geholpen met het logboek van de smokkelaars.
Die schreef voor hen zonder aarzelen een briefje voor de stadswachters bij het pakhuis op voorwaarde dat ze eventuele sporen van de moord in kwestie met rust zouden laten. Dat beloofden ze. De wachter bij de voordeur van het pakhuis had zo te zien wat moeite met het handschrift van zijn baas, -of anders had hij een brilletje nodig, Grasshopper suggereerde nog dat de heer Melkor die vast wel had-, maar deed daarna de deur voor hen open.
En zo liepen de helden vrij moeiteloos het pakhuis binnen. Vijf smalle treden naar beneden kwamen ze in een korte gang.

Links en rechts van de splitsing iets verderop hingen nog wat lantaarns maar verderop was het pakhuis pikdonker. Dit was voor de meesten van de groep geen probleem. Dwergen kunnen prima zien in het donker en Lavinia met haar brilletje zag hier net zo goed als buiten. Panda’s zien wat minder goed in het donker maar nog altijd beter dan mensen.

IMG_7943

Saruman had dan weer zijn kever die hem via hun telepatische band liet zien wat hij zag in het donker.
De enige die na de eerste gang geen hand voor ogen zag was Ludwig.
Meester Melkor had weliswaar wat instructies gegeven over waar het kantoortje met de benodigde sleutels te vinden was maar die was iedereen accuut weer vergeten. En dus besloten ze tot een grondig onderzoek van het pakhuis.
Het eerste wat hen opviel was een grote bloedvlek in het midden van de gang. Die was volgens Lavinia afkomstig van een mens. Er waren hier ongure dingen gebeurd. Zoveel was zeker. De eerste deur die ze openmaakten gaf toegang tot een archief. Er was op zich niet zoveel bijzonders te vinden behalve dan die ganzeveer die zo ongeveer vijf centimeter boven een bureautje zweefde. Saruman was direct geinteresseerd en na wat geexperimenteer bleek dat de veer opschreef wat je hem dicteerde. De veer verdween in de rugzak van Saruman.
Onze jonge edelman had meer interesse voor het tafellampje dat er stond. Veel licht gaf het ding niet af maar iets was beter dan niets.
De bloedvlekken op de vloer liepen langs twee deuren die recent opengebroken waren. Bij de eerste was een provisorisch zegel aangebracht en de tweede was in zijn geheel vervangen. Dit was dan waarschijnlijk gebeurd voor de orken het haven gebied opstelten hadden gezet want het was niet het zegel van de Stadswacht dat wel op de buitenkant van het pakhuis had gezeten.
De avonturiers luisterden eens aan de eerst deur en besloten dat ze het geritsel daarachter later zouden onderzoeken.
Een sleepspoor van bloed leidde naar een kamer met een kunstig bewerkte deur. Eenmaal opengemaakt door de behendige halfling Lavinia zagen ze daar een grote puinhoop. Het moest ooit een luxe kamer zijn geweest met een duur bureau en comfortabele stoel. Zacht hoogpolig tapijt lag op de vloer en schilderijtjes hingen aan de muur.
Dat was vroeger. Nu was alles kort en klein geslagen met enorm geweld. En een grote vlek ontsierde het tapijt. Bloed en andere onfrisse zaken. De kamer was ook niet onbewoond; een krioelende massa ratten was bezig iets, (iemand?), op te eten.
Terwijl de helden nog aan het overleggen waren of ze deze kamer wel wilden betreden hief een van de ratten zijn kop op. Na hem volgden er meer en al gauw werden de avonturiers aangevallen door een golvende horde ratten. Een van hen beet de panda monnik venijnig in zijn been. Grasshopper voelde zich daarna niet zo best meer. Het gevecht was in het begin redelijk eenzijdig, de reisgenoten hadden weinig in te brengen. Daarop besloot Saruman maar eens een spreuk uit te spreken. Een vuurspreuk. Je weet wel, dezelfde die op het Misteiland zo grandioos mislukte dat er dus helemaal niets gebeurde. Maar Saruman had inmiddels geoefend. En vol zelfvertrouwen sprak hij de woorden uit. Zou het kunnen dat hij bij de laatste lettergreep ineens twijfelde? Of werd hij plotseling afgeleid door het feit dat zijn kever om een hapje bedelde?
Geen idee. Maar het resultaat was een enorme steekvlam die de baard, de snor en de wenkbrauwen van de magier voor een groot deel afschroeide. De enige reden dat de hoed van de tovenaar niet hetzelfde lot onderging als de rest was omdat Saruman de vlammen haastig uitsloeg met zijn handen.
De ratten bleven overigens ongedeerd.
Toen de helden een beetje bekomen waren van de eerste schrik werden de ratten echter vakkundig in stukjes gehakt. En verschroeid. Want de tweede vuurspreuk van Saruman werkte wel.

IMG_7963

Nu konden ze de kamer rustig onderzoeken. In een kist vonden ze wat boeken die wellicht belangrijk zouden kunnen zijn. Met name het boek over de mogelijke vindplaatsen van pagina’s van een boek dat Trimera genoemd werd. Een aantal locaties waren al doorgestreept. In een kast achterin, die op een gat in de grond stond, -hierdoor moesten de ratten naar binnen zijn gekomen-, vonden ze naast wat kostuums en een merkwaardig jurkachtig gewaad nog een boekje met codes. In de resten van het bureau vonden ze dan een briefje van ene Lena die de sleutels van de kluis had geleend.
Verder zoeken dan maar. Het viel trouwens op dat de jonge halfling zo te zien erg had geoefend op moeilijke sloten en vallen. Die wist ze steeds maar weer zonder enig probleem open te krijgen dan wel onschadelijk te maken. Het waren de makkelijke sloten waar ze faalde. Dit gaf de tovenaar dan weer de gelegenheid om een van zijn nieuwe spreuken uit te proberen. Die waarmee hij een kist of doosje open kon krijgen. Maar dit terzijde.
In de volgende kamer was niet heel veel bijzonders te vinden behalve dan een deur die verder naar binnen leidde. De kluis, zo was hen verteld, was alleen te bereiken via twee andere kamers. Hadden ze hun doel bereikt?
Helaas, achter de volgende deur hingen slechts spinnenwebben. Oh, en spinnen natuurlijk. Het waren er op zich niet veel maar ze waren stuk voor stuk ongeveer even groot als de halfling en de dwerg. Sigurd gromde nog maar eens dat hij een bloedhekel had aan spinnen en ging in de aanval. Dat ging best goed. De spin die boven hem hing was echter net buiten zijn bereik. En het bereik van zijn dwergenbijl. Dwergen zijn nu eenmaal wat beperkt qua lengte.
Lavinia had een groot aantal dolken verzameld en deed haar best net als de Grasshopper met zijn nieuwe staf en Saruman met zijn kever en kruisboog.
Een van de spinnen wist alsnog een web de kamer in te schieten waar de helden zich bevonden waardoor een aantal van hen bedekt werden met de kleverige massa. Grasshopper klaagde over de smeerboel op zijn nieuwe tuniek die hij uit de verzameling magische voorwerpen van de reisgenoten had geleend. Het loshakken en snijden hiervan kostte wat moeite en ondertussen maakten de overige leden van de groep de spinnen af.
Achterin de kamer bewoog nog wat. Het was een krokodil met een halsband om die door de spinnen vakkundig in was gepakt.
Lavinia ging naar het beest toe en probeerde met hem te communiceren. Het dier gaf beelden door van tweebenige wezens die hem voerden en verzorgden. Ondanks de bedenkingen van de rest van de helden besloot de jonge halfling vrouw het beest te bevrijden. Geen enkel dier verdiende het om op deze manier aan zijn einde te komen. Om de ergste honger van het grote beest te stillen bood Lavinia hem een dode spin aan maar dat vond de krokodil niet zo bijster smakelijk. De ratten in het kantoortje daarentegen vielen beter in de smaak. Voor de veiligheid, ( Wiens veiligheid eigenlijk? Die van de groep of die van de krokodil?), sloot ze het hongerige reptiel zolang even op in het kantoor.
Op de deur van de kamer waar de spinnen waren hing een bordje dat niet helemaal goed leesbaar was. Er stond in ieder geval: “Betreden op eigen risico”. Daarboven zou nog iets hebben kunnen staan als : “Inbeslaggenomen die…”
Er stonden in de volgende kamer heel wat kooien. Sommigen hadden bordjes, zoals: “Wezel” of “Poolvos” of “Zuidelijk Reuzenkonijn.” En die dieren zaten dan ook in de kooien. Ze keken de helden hongerig aan. Hun etensbakjes waren leeg en ook water was niet voorhanden. Kennlijk waren ze al een paar dagen niet verzorgd. Waarschijnlijk omdat hun verzorger het pakhuis niet in kon vanwege de ongeregeldheden.
Twee kooien hadden wel een bordje maar geen bewoner. De eerste was een grote bak van wel twee meter lang waarop “Python” stond. De deksel stond open en er waren gaten in de muren waardoor het beest ontsnapt zou kunnen zijn.
Op de tweede stond “Arctische Wolf”. Plukjes vacht lieten zien dat het hier om een voornamelijk wit exemplaar moest zijn gegaan. De kooi was bovendien niet groot en hier zou alleen een jong beest in hebben kunnen passen.

IMG_9787

Wat was het aan die kooi dat Lavinia wit deed wegtrekken? Was het dat het hier om een wolf ging? Ze had, zoals je weet, een grote affectie voor wolven. Natuurlijk omdat ze van jongs af aan door wolven was opgevoed. Het waren haar vrienden geweest, haar familie. Ze droeg nog steeds de vacht van de Oeroude Wolvin die haar onder haar hoede had genomen en die ze als moeder beschouwde om haar schouders. Maar toch.
Alle dieren in deze kamer, met de mogelijke uitzondering van de konijnen die ze eerder als lunch zag, hadden haar sympathie. Ze beloofde hen dat ze terug zou komen zodra het veilig was om hen hieruit te halen.
En toch was haar blik naar achteren toen de avonturiers de ruimte verlieten vooral gericht op de lege wolvenkooi. Een gepijnigde blik.
In deze gang leek het of de bloedsporen minder werden maar dat kon ook gezichtsbedrog zijn. De eerstvolgende deur was niet op slot. Een bordje boven de deur verklaarde waarom niet. Er stond: “Kantine”.
Heel zachtjes openden onze helden de deur. In de ruimte erachter stonden en lagen allerlei tafeltjes en stoeltjes en ten midden daarvan scharrelden een aantal zeer grote kakkerlakken. De voorraden in deze kantine werden in rap tempo weggewerkt. Meester Melkor had hen al gewaarschuwd voor het feit dat er vanuit het riool allerhande ongedierte naar boven was gekomen en dat bleek dus te kloppen.
De reisgenoten keken elkaar eens goed aan en sloten de deur al even zachtjes als ze hem geopend hadden. Dit mocht een ander oplossen.

IMG_7939

De reisgenoten volgden nog steeds de bloedsporen maar ze waren extra op hun hoede met de wetenschap dat er zich hier ergens een meterslange slang moest bevinden. En dus luisterden ze voorzichtig aan de volgende deur die ze tegenkwamen.
“Ssst! Stil nou, anders horen ze ons,” klonk het achter de deur.
“Is daar iemand binnen?,” vroeg Ludwig.
“Het is de stadswacht, hou je mond nou, ” fluisterde iemand aan de andere kant van de deur.
“Dit is de stadswacht!”, zei Lavinia, ” Als jullie rustig en een voor een naar buiten komen, zal jullie niets overkomen.”
Stilte.
Dan verloor Lavinia haar geduld. Met haar eeuwig scherpe dolk prikte ze een gat in de deur daar waar zij vermoedde dat er iemand stond. Er klonk geen kreet en er vloeide ook geen bloed maar de deur ging langzaam open.
Daar stond een smoezelig uitziende man in zeemanskledij. Hij had een flinke, verse scheur in de schouder van zijn tuniek en in de ene hand een handspaak en in de andere een rammelende zak.
Op de vraag hoe hij, met z’n kameraden binnen waren gekomen antwoordde hij dat ze een zij ingang hadden gebruikt.

IMG_7974
Het was wel duidelijk wat ze hier deden. De jute zak zat vol met snuisterijen die ze van bureau’s moesten hebben gejat. De overige plunderaars wilden zich eerst niet overgeven maar enige dreigementen later en de vermelding dat ze anders een krokodil op ze afkregen deden hen van gedachten veranderen. De dwerg Sigurd bond hun handen vast en het gezelschap maakte een kort uitstapje naar buiten om de gevangenen uit te leveren aan de verbaasde wachter. Zijn verbazing sloeg om in vreugde bij de mededeling dat hij best mocht zeggen dat hij ze gevangen had. De man zag ineens promotie kansen in het verschiet.
Dan weer terug naar binnen. Ee lag een enorme bloedvlek op de trap naar boven. De deur bovenaan de trap was enigszins beschadigd. Een groot stuk van de onderkant was afgebrokkeld. Deze verdieping had gelukkig ramen waardoor Ludwig de olie in zijn lampje kon sparen. Er stond een raam op een kiertje, waarschijnlijk om de bloedstank een beetje te laten verdampen. Tenzij dat de manier is waardoor de moordenaar(s) was (waren) binnengekomen. Lavinia rook met haar scherpe neus immers ook orken.
De kamer achter de deur bevatte naast een achttal bureau’s twee enorme bloedvlekken. De ene bevatte het bloed van een mens, de tweede dat van een elf. Hier was dus kennelijk het lijk van de elvenvrouw gevonden. Maar had de Stadswacht ontdekt dat er ook mensenbloed lag?
Grondig onderzoek zorgde ervoor dat in een geheim vakje een sleutelbos werd gevonden met drie sleutels. De python was hier ook geweest. Hij had zich hier verveld. Bovendien was er een geheime deur in de muur die naar een korte gang leidde. En die gang leidde dan weer naar een kamer die in grote woede aan gruzelementen was geslagen. De ramen stonden ook hier open. Een metalen noodtrap buiten leidde naar beneden.
Na enig destructief speurwerk werd een geheim vak ontdekt in de muur met daarin een nogal ingewikkeld uitziende sleutel. Die zag er overgens precies zo uit als de sleutel die ze van Meester Melkor hadden gekregen.
Meer was hier niet te vinden en dus trok het gezelschap naar beneden naar een stenen deur die ze nog niet hadden geopend.
Ondanks het feit dat ze nu bulkten van de sleutels besloot Lavinia alsnog de deur op haar manier te openen.
Et voila! Ze hadden de kluis bereikt . Althans de eerste kamer. Overal stonden kisten en kostbaarheden. Schilderijen en beeldhouwwerken stonden langs de kant, rollen zijde uit het Kleine Continent lagen opgestapeld op planken en er stonden veelbelovende kisten. In die kisten zaten zakjes met munten: zilver, goud en platina.

IMG_7953
De avonturiers wisselden een veelbetekenende blik uit. Zouden de gebroeders Melkor dit missen? Konden ze het maken om dit mee te nemen? Hmmm…..
Meester Melkor had gezegd dat hij niet verwachtte dat er nog veel over was….
Vooruit, zelfs de principiele Ludwig hielp vrolijk mee met het leegruimen van de kisten. Hij had een pantser gezien, van mithril, en een prachtige boog. Nee, Melkor zou hier niets van merken. De kever hield zich ondertussen bezig met het verorberen van de appels die op een zilveren schaal lagen.
De tweede deur was ijs en ijs koud. Lavinia besloot het slot niet op de normale manier te openen maar het simpelweg uit de deur te snijden met haar drakendolk.
De kou achter de deur was niet te harden. De kamer werd zo te zien gebruikt als een voorraadkamer voor voedsel en fruit. In het midden stond een stevige kist. Hierin zat nog een kist en daarin zat een witblauwe steen die zeer veel kou uitstraalde. Lavinia’s adem bevroor toen ze dichterbij kwam.
Ludwig wist te vertellen over een legende die hij kende. Over een koning die de Steen van het Noorden had gevonden en hem tentoon wilde stellen in zijn paleis. Het resultaat was dat alles en iedereen in het paleis bevroor. Zou het kunnen dat dit die steen was?
Desondanks besloten ze de steen toch mee te nemen. Goed geisoleerd in verschillende kistjes. Dit was iets wat de Gebroeders Melkor hier vast niet onbeheerd achter wilden laten.
De volgende deur gaf toegang tot een kleine ruimte. Een ruimte met een enorme, versterkte deur. De kluis, eindelijk. Snel verzamelden ze de twee pakjes die ze moesten ophalen en vulden wat leeggegooide kisten met de documenten die er ook lagen.
Missie volbracht.

IMG_9845
Maar ja, wat zat er nou achter die andere deuren in het begin? De deuren waar ze voorbijgelopen waren. Een onbedwingbare nieuwsgierigheid maakte zich van hen meester.
De verzegelde deur was makkelijk genoeg open te krijgen. De ruimte erachter was niet heel erg interessant. Nog een deur gaf toegang naar een binnenkamer. In deze kamer bevonden zich opnieuw ratten die aan het lijk van een jonge mensenvrouw aan het eten waren. Na een kort gevecht, waarbij de vuurspreuk van Saruman zomaar in een keer goed ging, haalden de avonturiers opgelucht adem en maakten aanstalten om de binnen deur te onderzoeken.
Maar plotseling leek Lavinia iets te horen. Ze draaide zich onmiddellijk om en rende de kamer uit. Sigurd volgde haar op de hielen. Hij wist wel niet waarom ze plotseling haar vrienden in de steek liet maar hij was ervan overtuigd dat ze een goede reden moest hebben. Bovendien kon hij haar niet alleen het gevaar, -als dat er was-, tegemoet laten rennen. Dwergen vinden vriendschap en trouw heel belangrijk.
Hij trof haar aan bij een kamer in de hoek van het gebouw. Ze hakte, roekeloos, het slot open zonder te denken aan vallen of vijanden. Dit was tegenstrijdig met haar, normaal gesproken, voorzichtige aard.
Gelukkig bevonden er zich achter de deur geen vijanden. Een draagbare kooi stond op een bureau. En in die kooi zat een jonge wolf. Ook hij had in de afgelopen dagen geen water of eten gehad. En zo te horen had hij zich schor gejankt. Het arme dier keek met een mengeling van hoop en angst naar de twee nieuwkomers.
Lavinia aarzelde geen moment en maakte de kooi open. Ze liet het jonge dier drinken uit de veldfles van Sigurd, – die met het water, niet die met het bier-, en voerde het wat stukjes gedroogd vlees. Geleidelijk aan werd het welpje rustiger.
Mensachtigen hadden hem gevangen, dat was het beeld dat Lavinia van hem doorkreeg. Hij herinnerde zich dat hij met zijn vader vrolijk en vrij rondrende op een plek met sneeuw en bergen. En toen kwamen de tweebeners. Hij wist niet zeker wat er met zijn vader was gebeurd, maar hij vreesde het ergste. Nadat hij gevangen was en in een kooi was gestopt, was hij in een groot houten ding gestopt. Een ding dat stonk en op misselijkmakende manier schommelde.
Daarna was hij hierheen gebracht. Eerst naar de andere kamer met de andere dieren, daarna had iemand hem uit zijn kooi gehaald en in deze kleinere kooi gedaan en hier naar deze kamer gebracht. Tweebeners. Mensen. Maar ze roken ook naar iets anders.
Langzaam won Lavinia het vertrouwen van de jonge wolf. Ook zij was opgegroeid in de bergen, ook zij had haar wolvenfamilie verloren. Enigszins aarzelend volgde het beestje haar naar de kamer waar haar vrienden op haar wachten. De Panda had inmiddels de binnendeur op de voor hem vertrouwde manier geopend. Het ding lag nu in stukken in de volgende kamer. Ook hier zouden de gebroeders Melkor een nieuwe deur moeten laten monteren.
Een grote kist met een briefje erop was het enige andere voorwerp in de binnenkamer. Op het briefje stond dat deze kist was geconfisqueerd van ene Kunobertus de Rode, voor het niet betalen van een schuld. De kist stonk.
Lavinia liet uit voorzorg de jonge wolf achter in de eerste kamer. En terecht. De kist bleek vol met huiden. Huiden van beren, vossen, bevers maar ook wolven. De huiden waren slecht geconserveerd maar zo te zien nog redelijk vers. Bij het zien van haar woedende gezicht deden zelfs haar vrienden een stap achteruit. Ze was slechts 75 centimeter groot. Een halfling zonder zware wapens. Maar toch… Beter uit de buurt blijven.
Voor de compleetheid onderzochten ze ook nog de laatst overgebleven kamer. Hier stond merkwaardig genoeg een zoutwateraquarium van enige omvang met daarin een tweekoppige slak. Een grote tweekoppige slak. Tot de ongeregeldheden was het beest wel goed verzorgd. Er stonden boeken over zeeslakken in de kamer en er was voer en dergelijke. Maar ondertussen was het water voor een groot deel verdampt en de slak pissig.
Geef hem eens ongelijk.
Lavinia beloofde hem dat ze hem niet zou vergeten en dat hij spoedig weer in een omgeving zou
zijn waar hij een volwaardig slakken bestaan zou kunnen leiden. Ze verliet de kamer om de overige dieren te verzamelen, inclusief de krokodil die haar doorgaf dat hij droomde van een bestaan dobberend in een rivier met zo nu en dan een smakelijk hapje. Lavinia vermoedde dat de jonge mensenvrouw zijn baasje was geweest.
Zo ging de merkwaardige optocht naar buiten. Roofdieren, krokodil, kisten en een jonge wolf. De konijnen elk onder een arm van de panda. (Dit in verband met de hongerige blikken van de krokodil.) Nee, de wachter bij de ingang had niet gedronken, maar hij was nu wel degelijk aan een borrel toe.
Na de dieren op toepasselijke plaatsen te hebben losgelaten keerden de reisgenoten terug bij Meester Melkor. Deze was verheugd over zijn pakjes maar bedroefd over de geplunderde staat van zijn pakhuis. De persoonlijke bezittingen van zijn werknemers nam hij zolang onder zijn hoede evenals de boeken die onze helden hadden gevonden.
Het boek Trimera, zo legde hij uit, was een oud boek van wel tweeduizend jaar geleden. De baas van de Laatste Druppel, de kroeg in het riool, verzamelde pagina’s van het boek aangezien een volledig exemplaar nergens meer bestond. Konden ze trouwens het tweede, platte pakje naar hem toebrengen? Daar zaten wat pagina’s in. Dat beloofden ze.
De dieren in het pakhuis waren om verschillende redenen en bij verschillende personen in beslag genomen vlak voor de orkenrellen in de haven en het was altijd de bedoeling geweest om deze dieren ergens naartoe te brengen waar ze thuishoorden. Zo legde Gregorio uit. Daar was helaas dus even niets van gekomen. En van een reusachtige tweekoppige slak wist hij niets. Net zomin als van een krokodil. Wel was er vlak voor de rellen ingebroken in een paar kamers maar dat hadden ze nu niet kunnen onderzoeken.
En de steen. Tja, de Steen van het Noorden was eigenlijk volstrekt illegaal. Ze gebruikten hem om voedsel goed te houden, maar volgens de wetten van het land was het een te gevaarlijk voorwerp om te mogen bezitten. Wat dat betreft was het maar goed dat zij hem bij hem teruggebracht hadden. Met een tweede lijk in het pakhuis zou Stadswacht hem bij een nader onderzoek beslist gevonden hebben.
Voor hun diensten verleende Meester Melkor hen nog een kortingsbon. En daarna ging de groep dan eindelijk op weg naar een welverdiende nachtrust. De jonge wolf volgde Lavinia op de voet.

Epiloog

Daar kwam plotseling een jongen aangehold. Het was Zheng Li, de zoon van de ezelhandelaar.
“Meester Panda! Meester Panda!” hijgde hij.
“Een goede dag in de zegen van de Goden, jongeman,” antwoordde Grasshopper. “Waar kan ik je mee van dienst zijn?”

IMG_7959

“Mijn vader zegt dat ik me er niet mee mag bemoeien, maar ik kan het niet zo laten gebeuren. Wij zorgen goed voor onze dieren, he. We geven ze goed voer en fris water. En ik borstel ze tot hun vacht glanst. En elke dag laat ik de honden uit, en speel met ze.

IMG_8022

En vandaag was ik met ze bij het festivalterrein. Daar kwam een circus binnen, dat vind ik machtig mooi. Dus ik ging kijken naar de wagens.
Maar dat was verschrikkelijk! Die arme dieren in die kooien. Die beren hadden veel te weinig ruimte, de gestippelde kat was aan haar eigen staart aan het knagen. En die wolven! Hun vacht was vaal en je kunt hun ribben zien zitten.
Alsjeblieft, meester Panda. Je moet iets doen, mijn vader zegt dan wel dat het mijn zaken niet zijn maar…”
De panda was al onderweg. Als kleine(re) weerloze wezens mishandeld worden dan zal een pandamonnik ze altijd proberen te helpen. Trouwens, ook de halfling stelde al haar plannen bij en rende, na de jonge wolf toevertrouwd te hebben aan de jongen, achter Grasshopper aan.

IMG_7984
De rest kon niet anders dan volgen.

Wordt vervolgd!

Petra Schulein-Coret

Speldag 27 augustus: Pakhuis geplunderd, Magic 40K, Sigmar’s Schaduw, Tarleton in actie en Munchkin met ijs.

De zomerse zaterdag begon met een dame in een SUV die me wilde platrijden op de uitlaadplek, zich verexcuseerde en vervolgens haar auto met draaiende motor liet staan om haar bezoek elders af te leggen. Nadat ik van deze schok was bekomen, deden twee Duitsers en een Belg een hernieuwde aanval op mijn blik in de parkeergarage. Grote Mercedessen en Audi’s in een kleine parkeegarage brengt niet altijd het beste in de mens boven.

In de zaal was het redelijk qua temperatuur, mede geholpen door twee goede ideeen van Michel luisterend naar de naam ventilator, en een goed idee van Petra in de vorm van 4 kilo ijsklontjes.

Petra installeerde zich fluks aan de speltafel voor een rondjes D&D campagne.

IMG_9792

Voor de gelegenheid aangevuld met gastspeler Hans B die overtuigend een dwerg neerzette.

IMG_9831

Het binnendringen veilig stellen en afslepen en verkopen van de inventaris van een pakhuis kostte wat moeite. En dan heb ik het niet over de volle tassen die Petra meesleept met D&D parafenalia, maar over het scenario.

IMG_7939

Ik meen hier trouwens een light sabre te zien, maar dat wordt ongetwijfeld duidelijk in het verhaal dat van de week wordt gepubliceerd.

IMG_7953

Om even terug te komen op de parafenalia: Petra werkt met figuren, en heeft daarom ook een groeiende collectie van NPC’s: Non Player Characters. Behoudens dat ze de figuren voor een aantal spelers heeft geschilderd, puilt haar tas ook uit van bijzondere characters die je kunt tegenkomen onderweg.

Een Smidse bijvoorbeeld (of is het Lady-Smith?)

IMG_7956

Of Sigurd de dwerg die zich laat inhuren voor odd-jobs en van kleine halflings houdt.

IMG_7962

Een passerende Druidess met huisdier. Of Godin van de Jacht?

IMG_7967

De gebruikelijke baddies met bogen (BmB).

IMG_7976

Moreta de tovenares, die gisteren een boodschap elders aan het doen was.

IMG_7978

En haar regenboogdraakje.

IMG_7979

Orken in soorten en maten (en met maten). De grootste hier heet Jan.

IMG_8001

De uilenfluisteraar met uil.

IMG_8019

Onze monnik, met hond, die gisteren elders bier aan het brouwen was.

IMG_8032

Een eerzame visser, waarvan wordt gefluisterd dat het een god zou zijn.

IMG_8038

De watergodin en echtgenote van de visser. Al met al sjouwen we ruim 12 kilo aan spullen mee.

IMG_8039

Lex had zich begeven in de internationale wapenhandel en dit transformer station op de kop getikt op de Filipijnen.

IMG_9772

Hij probeert nu bij te verdienen met Magic kaartjes: zoek je een occasion, bij Lex slaag je altijd!

IMG_9775

Ondertussen waren de space marines bezig met de oefening.

IMG_9778

Onder de schaduw van de zware artillerie.

IMG_9781

Onno en Erik speelden Warhammer Fantasy. Zo te zien is het duidelijk wie in het licht van Sigmar staat.

IMG_9832

Onno liet z’n ratten uit, in een georganiseerde reis zo te zien. Hij geloofd in grote blokken.

IMG_9834

Erik zocht het meer in kwaliteit met zijn Bretonse Ridders.

IMG_9838

Toch lijkt het me niks, warpfire en ratten in je harnas.

IMG_9841

Ik speelde een proefpotje AWI tegen Jos, omdat we zondag alle twee meedoen in Utrecht.

IMG_8048

Dat betekende dus twee nieuwe legers op tafel voor de eerste keer.

IMG_9745

Petra d’r Schotten en mijn Loyalisten aan een kant.

IMG_9753

En Jos pakte uit met z’n Amerikaanse oproerkraaiers.

IMG_9817

Ook bijzonder fraai.

IMG_9800

Het hart van z’n leger waren deze veteranen elite continentals.

IMG_9805

Natuurlijk de artillerie. In zijn geval in rood, bij ons in grijsblauw.

IMG_9808

De bulk van zijn troepen is echter militia. Deze luitjes zijn wat minder betrouwbaar in gevecht.

IMG_9810

En alhoewel ze er met hun vlaggen en trommels stoer uitzien.

IMG_9814

Maken geregelde eenheden gehakt van ze.

IMG_9824

Het zijn leuke legers om te schilderen omdat beide kanten een eclectische verzamelingen (Non-)uniformen en ondersteuning hebben. Zeker als de Fransen en de Duitsers erbij doet of de indianen meedoen.

IMG_9828

In de middag kwam Julius langs en schoof aan voor een tweede potje. Ook hij doet mee zondag.

IMG_8056

Er onstond al snel een enorm gevecht op mijn rechterflank.

IMG_9859

Terwijl in het centrum de Engelsen langzaam maar zeker doorbraken.

IMG_9861

Begonnen we op de flank met een episch cavalerie gevecht met Banastre Tarleton in the lead.

IMG_8061

Het gooien voor orders werd kritiek. Zeker na enkele blunders (2 zessen) aan beide kanten.

IMG_9854

Uiteindelijk besloten de Engelsen terug te trekken en het veld over te laten aan de artillerie. Die maakte korte metten met de veteranen. Kogels koppen kan niemand.

IMG_9872

En aan het eind van de dag was er nog net tijd voor een potje Munchkin. Toch lekker koel dat ijs.

IMG_9875

Een van die spellen die altijd op de plank liggen voor een tussendoortje.

IMG_9878

Tot volgende week!

 

Speldag 20 augustus: The Big Push

Voor negenen was het nog stil in Delft, maar de zaal was al druk bevolkt met hulptroepen voor de grote verhuizing van zaal 2B naar zaal A. Tot onze grote verbazing stond er al heel veel in de zaal. Hans B en Cees V. hadden vrijdag al een dagje voorgewerkt en de kasten leeggehaald, gedemonteerd en met inhoud naar beneden gebracht: hulde!

IMG_9659

Voor de binnenstromende hulptroepen betekende dat een vliegende start. Namens het bestuur eenieder die kwam helpen: bedankt!

IMG_7847

In no time stond de kastenwand weer en konden we de spellen en scenery in de kasten kwijt.

IMG_7858

Het valt zoals elke keer bij een verhuizing wel op hoeveel spullenboel je zo verzameld. We hebben dan ook meteen grote schoonmaak gehouden.

IMG_7845

Terwijl boven de dungeon werd ingepakt en de bar werd leeggeruimd, werd ook  het meubilair versleept.

IMG_7848

Vele handen (en veel wagentjes) maken licht werk. Raar dat zo’n zaal een stuk groter lijkt als het meubilair eruit is.

IMG_7852

Zelfs de terreinplaten zijn soort bij soort gesorteerd nu. Dat duurt meestal 2 maanden, dan staan ze weer door elkaar heen.

IMG_7927

Ook de boardgames hebben hun eigen hoek.

IMG_7861

We kunnen alle scenery prima kwijt nu, en hebben zelfs wat plankruimte over.

IMG_7924

De oude zaal is leeg opgeleverd. Toch hebben we daar bijna 3 jaar leuk gespeeld.

IMG_9663

Na de grote verhuizing begon het grote schaften. Uiteraard met appeltaart.

IMG_7867

In de middag rond 1300 werden er zowaar al spellen gestart.

IMG_9687

Sommige leden waren meteen actief zoals hier in de RPG club van Matthijs.

IMG_7897

Andere hadden een after “vroeg op, veel sjouwen, lekkere broodjes, in de zon” dipje.

IMG_7885

Probaat middel om bij te komen na een hazenslaapje is iets creatiefs.

IMG_7906

Dus besloten de lui alle die ochtend zorgvuldig ingepakte dungeon stukken weer uit te pakken.

IMG_7892

En een dungeon te bouwen, met een ingang boven de grond, en met gebruik van ALLE onderdelen. Dat lukte en de nieuwe dungeon staat dus opgesteld in de zaal.

IMG_9740

Natuurlijk is er altijd tijd voor Zombicide. Zombie King Rob K. had het spul meegezeuld en al snel liep de boel enigszins uit de hand.

IMG_9692

Dat is overigens vrij normaal. Spelers vallen toch vaak in patronen. Zoals bijvoorbeeld het karakter dat een geacht lid wel heel vaak speelt. Tip: ze heeft geen baard.

IMG_7900

Michel maakte als vanouds het masterplan.

IMG_7910

En Rob K sneuvelde spectaculair.

IMG_7902

Farid haat zombies. Wij verdenken hem ervan dat hij op doktersvoorschrift verplicht een tijdje aan tafel moet komen zitten om over zijn zombie-anxiety heen te groeien.

IMG_7932

Sander en Jur waagden zich aan een potje Guildball. Een van de Bloodbowl familie zal ik maar zeggen, maar niet van GW maar van Steamforged Games. De Kickstarter leverde ook mooie spelmaterialen op als het veld en de fiches. De teams zijn gebaseerd op gildes. The Mason Guild, The Butchers Guild etc.

IMG_7895

De fraaie figuren zijn uiteraard in thema met hun gilde.

IMG_9714

En ze waren als vanouds prachtig geschilderd.

IMG_9716_edited-1

Ook de doelen zijn aangekleed. Het hele spel ademt kwaliteit, van regelboek tot figuren.

IMG_9720

Helaas zijn de figuren los niet goedkoop.

IMG_9723_edited-1

Statler en Waldorf namen als vanouds hun klassieke posities in. Bij het stopcontact en met de rug naar de centrale verwarming voor als het in de winter koud wordt.

IMG_7880

Aangezien Petra doet aan JIT (Just In Time Logistics) waren haar eenheden voor volgende week zondag nu klaar om te vlokken.

IMG_9699

De laatste loodjes voor de AWI slag volgende week zondag zijn klaar. Ook de schotten van Petra staan in het gras en hebben vlaggen. Top Tip: vlaggen van GMB plakken met Bison Alleslijm en na het drogen schilderen met Humbrol Gloss Cote. De vlaggen worden niet glanzend, maar alle kleuren springen er fantastisch uit.

IMG_9732

Tot volgende week in zaal A!

Speldag 13 augustus: Olympische Trol zoek, Elfen in Blik, Pre Columbiaanse Archeologie in Moeras en Super Scale Skirmish

Voor 0930 waren er al leden in de zaal, maar die verdwenen ook daarna om te gaan helpen bij een deel van de verhuizing van Dick. Die is overgestapt naar 24/7 begeleiding.

IMG_9583

Hans verzamelde een groep enthousiastelingen voor een pot “For Reign and Ruin” , zijn eigen fantasy regelset.

IMG_9649

Peter R nam zijn undead leger mee en hij speelde samen met een onverwachte gast.

IMG_9610

Die heel Old Skool trollen, Goblins en Knights had meegenomen.

IMG_9618

Matthijs natuurlijk. Mijnheer Old Skool himself.

IMG_9612

Zijn eenheid trollen mist er nog 1 om een Olympische ringen eenheid te schilderen. heeft er iemand nog een voor hem liggen?

IMG_9619

De elven van Hans kwamen vandaag niet helemaal aan spelen toe. Hij begint al een fraaie verzameling 15mm op te bouwen. De meeste zijn de oude Demonworld figuren, die nu op nieuw op de markt zijn gebracht door Ral Partha.

IMG_9646

Ik maakte me op voor het eerste hoofdstuk in een nieuw “In Her Majesty’s Name” verhaal. Het vorige verhaal waarin world domination door mummies net werd voorkomen, was kennelijk een succes. Er traden oorspronkelijk 4 warbands aan, maar op het laatste moment kreeg ik nog twee extra spelers.

IMG_9562

Op de internationale kunstmarkten zijn voorwerpen opgedoken van onschatbare waarde. Bovendien hebben diverse geheime diensten vastgesteld dat ze wel eens van een onbekend imperium kunnen stammen en bijzondere krachten zouden kunnen bevatten. Tussen de schatten bevinden zich Spaanse dubloenen, Madagaskische goudstukken, Tempeliers bekers, Indiaanse idols en Mongoolse offerkelken. Een bron is een in de zoute moerassen van New Orleans gezonken piratenschip.
De neven Curr (Hans en Cees) besluiten er achteraan te gaan. De ene laat zich door een luchtschip droppen in de delta, de tweede land in de haven en komt over land. Ze kunnen, hoewel ze familie zijn elkaar niet luchten of zien.
Dragon Lady Petra nam de slow boat from China en arriveerde in een illegale haven in de delta.

IMG_7809

De Engelsen Gerard en Louis stuurden twee militaire eenheden, een eenheid infanterie uit India en een eenheid grenadiers uit Londen. Ze arriveerden per militaire transportschip een lange mars. Tot slot ging dit alles de Fransen in New Orleans niet ongemerkt voorbij: Monsieur Patrick mobiliseerde ijlings een team van de Napoleontische secret service in een roeiboot, die al een aantal generaties in Amerika was achtergebleven.

De teams troffen elkaar in de bayou.

IMG_7807

Het landschap bestond uit eilandjes, die in meer of mindere mate met elkaar waren verbonden. Het door het moeras lopen kon ook, maar trok de aandacht van de indigenous wildlife met een lage worp op een D10. Patrick liet in de eerste 3 beurten 4 keer zien hoe je een 1 op een D10 gooit.

13978335_1054411284666950_951167652_o

Nadat de Dragon Lady een aantal chinezen had gelanceerd met fly spells, ontkwam zij ook niet aan het smerig maken van haar Japon.

IMG_9575

Gerard en Louis hadden elkaar als Engelsen in den vreemde gevonden, en namen Lord Cees Curr flink te grazen.

IMG_7817

Daarbij niet gering geholpen door de TsjoekTsjoek formatie die deze laatste gebruikte om progressie te maken met droge voeten.

IMG_9590

Patrick vond inmiddels een rare lege hut, een gans voor onderweg een een kist met een crucifix en een giftige slang. Hij slaagde erin door een veerdienst op te zetten met Hans zijn warband om 3 engelsen te laten opeten door de wildlife. Zelf had hij een arc rifle bij zich waar de reuzewormen slecht tegen bleken te kunnen.

IMG_7825

Ik probeerde nog uit te leggen dat je ook nog andere dingen kunt doen dan schieten, maar dat had marginaal effect. temeer daar door een aantal freak weather rolls de mist was opgetrokken en de zon stond te branden op de Bayou.

IMG_7829

Behoudens bij de chinezen die besloten over te gaan op close combat.

IMG_7822

De Chinezen, Fransen en Lord Hans Curr convergeerden op een eiland in het midden, waar zich een belangrijke kluis bleek te bevinden.

IMG_9571

Alhoewel de hut bewaakt bleek door een woeste hond, werd die al snel omgekocht met een vette gans.

13951043_1054411288000283_789979836_o

In het gebouw bevonden zich 4 kisten die een mix van kostbaarheden en perkament bleken te bevatten. De kostbaarheden werden verdeeld en het perkament verdween onopgemerkt in de mouwen van een kimono.

IMG_9599

Ondertussen had de Yeti een uiteenzetting met de hond over een stuk gans. De hond gaf niet toe en trok zich terug in het inmiddels door een ongelukkig burst machinegeweer vuur geruineerde tehuis.

14002573_1054411278000284_162420954_o

Aan de andere kant ontstond een levendig vuurgevecht, waarbij de Engelse soldaten het niet bijzonder leken te vinden dat er een grote machine met brandstof in het moeras stond.

IMG_9588

Gerard slaagde erin de machine te starten en het waterpeil in dit gedeelte van het moeras begon te zakken. Nog even en de teams zouden door de modder kunnen lopen zonder gevaar om opgegeten te worden.

De grenadiers legden dodelijk vuur op Lord Curr en bewogen richting wrak. Ze werden opgehouden toen Kapitein Louis in een beurt zowel zijn commandant, zijn plaatsvervangend commandant en zijn sergeant liet opeten door langszwemmend wildlife. 6 keer 1 of 2 op een D10 is een prestatie in een beurt!

IMG_9601

Ondertussen sneakte Cees naar het wrak. Z’n team was practisch uitgeroeid, maar Lord Curr liet zich niet weerhouden en vond een stapel papieren en een kostbaar stuk.

IMG_9603

De overgebleven piraat was inmiddels vakkundig onthoofd door een headshot. Zijn brandende fakkel viel in het ruim met vaten buskruit, doch werd door Lord Hans Curr op het nippertjes opgevangen. terwijl buiten het gevecht doorging plunderde hij de tussen het buskruit verborgen schatten.

IMG_9608

Nadat Hans een stalen schatkist probeerde open te schieten met een olifantsgeweer, terwijl hij in een ruim vol met tonnen buskruit stond, brak er enigszins brand uit in het wrak. Gelukkig was het kruit nat en konden de troepen zich terug trekken op veilige afstand.

13942456_1054411271333618_1874085445_n

De teams hebben inmiddels voldoende aanwijzingen om te weten dat het volgende hoofdstuk zich afspeelt in een haven in Colombia. Daar zullen ze ongetwijfeld gaan proberen transport te regelen naar het binnenland. Wordt vervolgd op 8 oktober!

Lex kwam de eerste figuren laten zien die hij had geschilderd voor skirmish.

IMG_9628

Nou nog terrein erbij maken. De figuren zijn van resin.

IMG_9631

Volgende week verhuizen we van zaal 2B naar zaal A! Ervaring leert dat er ‘s-middags gespeeld kan worden als we allemaal even helpen vanaf 0900 uur.