Speldag 21 mei: Breaking News: Holmes & Watson Fallen at Reichenbach! Lord Curr identified as Moriarty!

Een beetje later dan plan (Fallout Far Harbour was binnen) meldde ik me bij de zaal waar diverse spelen al waren gestart. Het werd een dag van heel veel verschillende korte spelen die door mensen die binnen kwamen lopen en daarna weer weg gingen werden gespeeld.  het was een komen en gaan en ik heb een aantal mensen volledig gemist door m’n eigen spel.

IMG_8593

Ik speelde met marcel een pot In Her Majesty’s Name. Marcel (in clubtenu!) kwam met Sherlock Holmes en Doctor Watson, ondersteund door Scotland Yard, orde op zaken stellen in het dorpje Reichenbach. Aldaar zou een nefarious plot plaatsvinden. Het rustieke dorpje ligt naast de ruines van het oude kasteel aan de rivier de Reichenbach en vlak bij de bekende waterval de Reichenbach Falls.

IMG_0553

Ik bracht Lord Curr in de strijd, alhoewel er geruchten gaan dat dat een schuilnaam is.

IMG_8538

Lady Curr met haar retinue deed uiteraard ook mee.

IMG_8537

In het centrum werden enkele personeelsleden van de Lord afgeslacht door The Good Doctor en support constables. The Doctor schroomde niet om al schietend op zijn fiets het handgemeen in te rijden.

IMG_8554

Terwijl Lord’s Incorrigables op Fisticuffs gingen met de Yard, die heel onsportief behalve revolvers ook nog Electric Trungeons hadden meegebracht tegenover de blote vuisten van Curr’s Crew, doorzocht Holmes de huizen op zoek naar clues. Toen de Chief Inspector van Scotland Yard was overleden aan een Glass Jaw, kwam een confrontatie van de hoofdpersonen dichterbij.

IMG_8555

Nadat alle support troepen of waren gesneuveld (zelfs de Lady werd bruut vermoord) confronteerden Holmes en Watson Lord Curr: Hij was niemand anders dan Professor Moriarty! “When you have eliminated the impossible, whatever remains, however improbable, must be the truth?”

IMG_8556

“That’s for you to guess and for me to know” , zei Moriarty en liet zien dat hij geen gentleman was. (Het gevecht duurde 14 rondes)

IMG_8559

Een nailbiting potje tot de laatste dobbelsteen, waarbij het inleven in het scenario een  prachtig verhaal opleverde voor de komende borrels. Marcel bedankt!

IMG_0568

Erwin, Robin en Jaap begaven zich opnieuw naar de Eerste Wereldoorlog.

IMG_0558

De Fransen begonnen goed voorbereid aan hun aanval. Artillerie en hospitaal stonden naast elkaar klaar voor de slag. De derde Geneefse Conventie was immers nog niet geweest.

IMG_8561

De Duitser was niet heel onder de indruk. Hij beschikte voor vandaag over het nieuwste wapen uit het arsenaal: de AV7 tank!

IMG_8600

Deze stalen monsters vielen het dorpje in het centrum (of wat er van over was) aan. Heel de Franse verdediging gaf op. Heel de Franse verdediging? Neen! Een klein FT-17 tankje weigerde zich over te geven en maakte het leven van de Duitse tankbemanningen behoorlijk lastig.

IMG_8563

Vanaf 11 uur liep de knutseltafel vol. Alle foto’s van het nieuwe project van Marcel zijn mislukt helaas.

IMG_8550

Cees ging aan de CoC (Chain of Command). Hij kwam erachter dat taktiek echt werkt en dat het ontbreken daarvan impact heeft op je overlevingskans.

IMG_0564

Voor de gelegenheid had Michel maar weer eens 20mm Russen van stal gehaald.

IMG_8599

Gerard en Hans speelden Frostgrave op een bevroren rivier met ingevroren schepen. De ruine op het eilandje in het centrum bevatte de schat.

IMG_0566

Ze hadden zich uitgeleefd op nieuwe figuren.

IMG_8545

Dat is het aardige van Frostgrave. Je begint aan een warband van 10 figuren en na een aantal spellen heb je een koffer vol.

IMG_8546

Warhammer the Ninth Age wordt met enige regelmaat beproefd. Vandaag werden er ridders in de woestijn op kruistocht gestuurd.

IMG_8570

Freek Jan speelde Flames of War. Zijn nieuwste leger zijn Duitsers uit 1945 met UHU stralers en infrarood vizieren op hun wapens. Hij speelt bij voorkeur ‘s-nachts (in het spel dan).

IMG_8576

Qua kleuren heeft hij het ook schemerachtig gehouden. Twilight of the Reich!

IMG_8578

Natuurlijk werd er gebept. Met het af en aan lopen van leden was het een vrolijke instuif vs moppentrommel, want regelmatig steeg er gelach op.

IMG_8573

Frits (in clubbroek) contempleerde participatie aan de zomermode door zijn pantalon te voorzien van horizontale scheuren. De eerste zat al op de knie. Hij was er nog niet uit, en de directe hulp van Marcel met een scalpel werd vriendelijk afgeslagen.

IMG_8595

Petra was druk bezig met haar Schotten voor AWI. Waarom ze dan ook 2 warbands in hetzelfde doosje stopt heb ik nooit helemaal begrepen. Iets met als ik verf over heb dan smeer ik die leeg op een ander project.

IMG_8590

Tot volgende week met de Algemene Vergadering om 1600 uur!

Speldag 14 mei: Wil de echte farao opstaan, RPG gezonde snacks, Mannen in rokjes, en Stamtafel breidt uit

Klappertandend na de temperatuurval van 25 naar 12 graden liep ik door Delft in m’n T-shirt. Gelukkig werd het achter glas en met een kop koffie snel warm. De opkomst was minder dan gebruikelijk, misschien toch een gevolg van een Pinksterweekeinde met familie en meubelboulevards.

IMG_0545

Er stonden al drie spelers te wachten. Hans, Cees en Gerard wilden de dungeons in met In Her Majesty’s Name en hadden me gevraagd als spelleider. Hans had een band met militairen, maar showde ook even zijn Lord Cur (met gorilla Howdah en Butler).

IMG_8423

En met name de Butler trok nogal aandacht. Zeker omdat hij het dienblad in zn achterpoot draagt!

IMG_8452

De militairen hadden zich verkleed als Japanners, om te infiltreren in de Oosterse wijk, waar dit keer vooral Egyptenaren onrustig bleken.

IMG_8425

Onder leiding van Major Arlington (Stiff Upper Lip en all that) betraden ze de riolen. Met raketwerper en oordopjes!

IMG_8426

Ik pakte m’n scenery uit en bouwde de dungeon tafel om tot een Egyptische Enclave onder de Londense buurt.

IMG_0533

Gerard en Cees hadden alle twee een warband van Egyptische cultisten en aanverwante artikelen die werd geleid door een van de broers Ashkenathon. Na het verdwijnen van hun vader waren ze al 3000 jaar in een familieruzie gewikkeld om de erfenis: onsterfelijkheid plus wereldheerschappij. Ze waren dichtbij de ontknoping, want ze hadden de plek met de hogepriester gevonden. Hans geloofde niet in dit soort mumbo-jumbo. Hij was door Queen Victoria en de Yard ge-engageerd om orde te herstellen in de onderwereld van Londen. Bloody Foreigners!

IMG_0537

Toen hij bij het afdalen in de riolen een levensgroot Horus beeld tegenkwam met een hitteplek tussen de poten, keek hij wel even raar op. Alhoewel Gerard de catacomben binnenkwam langs een Obelisk, viel hem niet iets op aan het ding. Cees kwam via de rivier en zwom met een nat pak een gang door naar de onderwereld. Ze kwamen beiden al snel in aanraking met Grave Guards, die voor een belangrijk deel gevoelig bleken voor het overtuigen in oud-Egyptisch en het toevoegen aan de warband. Daar sjokten ze achter de demon aan die de leiding had genomen.

IMG_8438

De beide parties bewogen zachtjes door de gangen. Toen door het toevallig openen van een deur de beide warbands bijna naast elkaar stonden waren de broers A. dan ook even verrast.

IMG_8440

De ontmoeting aan de noord kant zorgde ervoor dat Hans, die een spoedcursus Egyptische Hierogliefen had gekregen in het British Museum, op z’n gemak kon struikelen over een Grave Guard, handgranaten kon gooien naar kevers, bijna zijn officier in brand stak en twee geheimzinnige plakkettes kon vinden, dit alles zonder te worden gestoord door de beide broers.

IMG_8430

Gerard in het wit, ging de confrontatie met broer Cees in het zwart onmiddellijk zelf aan, nadat enige snelle schoten van cultisten hadden gemist.

IMG_8444

Hans sloeg af en verkende de grote grot, waarbij hij tot groot verdriet van de conservator van het natuur historisch museum een 3000 jaar oude gier van het onleven beroofde met een militaire volley. De handgranaat in de kevers had dit keer meer effect, alhoewel een van de manschappen dodelijk werd verwond door Scarabee door het voorhoofd, die door de explosie was weggeslingerd. De manschappen waren sowieso wat onwennig na de gier. Het openschieten van het hangslot op een kistje leverde met twee 1’nen op twee D10, twee 9 tenige soldaten op en een hoop gevloek. Hij vond wel een hele oude vaas met ingewanden (die hij zuinig bewaarde en nog zuiniger vergat) en activeerde in de grote zaal een obelisk met een van de twee plakkettes. Hij had alleen nog geen clou wat het activeren had gedaan, maar het ding gaf licht.

IMG_8449

Cees magickte een zwarte wolk en besloot onder dekking daarvan tactisch terug te trekken, nadat het tussen hem en z’n broer gooien van een van z’n cultisten niet had geholpen. Ze droegen dan ook red-shirts.

IMG_8467

Door de head start van de wolk ontstond een kopgroepje van Cees dat zich zuidwaarts bewoog, achtervolgd door Gerard zijn peloton. Hans leek op collision koers maar ontdekte dat de grendels op de solide deur aan de andere kant zaten en besloot terug te lopen. Op de weg terug ontdekte hij een teleporter. Aangezien de bestemming werd bepaald door even/oneven te gooien en hij 8 keer achter elkaar oneven gooide, kwam zijn vrijwilliger die in de teleport was gesprongen voorlopig niet terug.

IMG_8469

Door alle verwikkelingen kwam Cees als eerste in de grote zaal en probeerde uit alle macht de toegang naar de heiligdommen te vinden voordat Gerard binnenkwam. Hij ontdekte dat het Horus beeld een teleport tussen de poten had en stuurde twee  verkenners naar binnen toen Gerard de zaal betrad.

IMG_8477

Die had inmiddels in een confrontatie met de raketwerper van Hans zware verliezen geleden, alhoewel het handgemeen met een brandende mummy Hans ook schade had gekost. Gerard z’n demon was teruggestuurd naar het dodenrijk. There are few problems that cannot be solved by the liberal application of high explosive, placht Major Arlington te zeggen.

IMG_8476

Gerard’s entree in de zaal leidde tot een tweede confrontatie tussen de broers. Een wild gevecht brak uit.

IMG_8483

De arrivee van Hans zijn fire power, bracht Cees tot dat waar hij een meester in is. Cees en Gerard sloten een wapenstilstand om Hans aan te vallen. Family goes first, zullen we maar zeggen. Daarna ging Gerard in de aanval op Hans en dook Cees de teleporter in, zijn broer aan z’n lot overlatend.

IMG_8481

Bij het altaar was de hogepriester inmiddels wakker geworden van alle aanloop. Hij dacht nog even dat de bedienden eindelijk de organen van de farao kwamen brengen, die Hans zorgvuldig was vergeten in de grote zaal, maar niets bleek minder waar. Niet alleen hadden een aantal wezens de teleport gevonden om zijn inner sanctum te betreden, maar daarna blies Hans met z’n laatste raket de fake deur eruit en stormde ook naar binnen. Alhoewel de priester geen krijger was, beschikte hij wel over 4 Ushabti die hij kon inzetten. helaas kostte elke wond op hemzelf hem ook een standbeeld.

IMG_8491

Na een kloppartij waarbij Cees z’n warband werd teruggebracht tot de mummy en Gerard z’n warband tot hemzelf en twee dames, sneuvelde de priester. Doordat Hans inmiddels de ingewanden had opgehaald, besloot de Farao, zelf z’n eigendommen te komen halen en brak in zijn bone construct scorpion door het altaar heen naar boven.

IMG_8518

Cees greep de macht! Of liever, zijn mummy sprong met een 10 op de rug van het beest en wist de Farao staven uit de handen van de andere mummy te trekken. De construct viel uiteen. Met de staven had Cees de macht en zijn Mummy was onbetwist Farao. Gerard moest erkennen dat de echte Farao was opgestaan. Hij sloot zich aan. Hans maakte dat hij wegkwam. Cees moest even bijkomen van de emotie: Snatching Victory from the Jaws of Defeat! Na enig overleg besloten Farao en prins zich voor te bereiden op een tocht naar het British Museum om de daar aanwezige mummies tot leven te wekken en aan het hoofdstuk wereldheerschappij te beginnen. Dat is voor een volgend scenario. Ik heb ook moeten beloven niet te vertellen hoe het kwam dat Gerard’s broer A. in zijn ondergoed stond en dat Cees zij Farao gekleed was in smeulend linnen.

IMG_8527

Matthijs zijn RPG groep was op volle sterkte voor de volgende aflevering in de campagne. Dit keer met gezonde snacks!

IMG_0543

En het vertellen ging hem met een mond vol tomaat en wortel prima af! Zijn verhaal als altijd in de comments. Bedankt Matthijs!

IMG_8496

Jan, Derk, Dick, Mirjam en Michel speelden Chain of Command.

IMG_0540

Met 20mm figuren op individuele basing.

IMG_8511

Waarbij tussentijdse tactische besprekingen veelvuldig plaatsvonden.

IMG_0548

Aangezien ik niet aan de schildertafel zat werd mijn plaats ingenomen door Petra. Toen we aankwamen zat Marcel al aan zijn sculpting.

IMG_0549

Vandaag rolde er beestjes uit z’n gereedschap.

IMG_8505

Alhoewel we het nog niet eens zijn over wat dit gaat worden.

IMG_8500

Er werd al vroeg en veel gekletst. Bianca kwam thee drinken.

IMG_8510

Spelers sloten aan.

IMG_8460

En Petra was bezig met mannen in rokjes voor AWI, warband voor Frostgrave en NPC voor haar D&D campagne.

IMG_8503

Tot volgende week!

 

 

 

Speldag 7 mei: Banzai Beach Boys, Dramatische Dux Statistiek, Zhar eet appeltaart, Brandende Draken.

Om 0900 was het al 19′ en de temperatuur liep op naar 25’+. Dat betekende dat in de zaal al snel de gordijnen dicht gingen en we probeerden wat tocht te maken door raam en deur tegen elkaar open te zetten. Wat later dan gebruikelijk druppelden de leden binnen. Sommige in letterlijke zin, want een aantal die-hards waren komen fietsen in de zon (met zwart t-shirt).

IMG_8345

Ik bouwde snel de tafel voor de Bolt Action slag waar de Japanners van Hans en Peter H. zouden gaan strandspelen tegen de geallieerden van Cees en Petra.

IMG_8344

Het scenario was een all-out aanval op een kustbatterij. Het naval bombardment had wel gezorgd voor grote gaten in het strand maar de verdedigers gemist. De Japanse landing verliep naar wens en de aanval werd massaal ingezet.

IMG_8368

De verdeling was aanvallers 2000 en verdedigers 1500 punten, ruwweg evenredig verdeeld over de spelers.

IMG_8359

Aan Engelse zijde was geinvesteerd in een pantserwagen (en in appelflappen zo te zien).

IMG_8360

De Amerikanen hadden vooral bunkers, MG’s, airstrikes en thee meegenomen.

IMG_8369

Al deze middelen brachten zware verliezen toe aan de Japanners, alhoewel de Engelsen werden gebombardeerd door hun eigen RAF. “Sorry Old Chaps!” . Het enige Japanse tankje (van het type aantrekken in plaats van in gaan zitten) trad vooral hinderlijk op.

IMG_8403

De Banzai aanval van de Japanners drukte dwars door het MG vuur door.

IMG_8411

Uiteindelijk wist een Japans Squad de bunker te bereiken en deze met de laatste 4 man overlevenden in te nemen.

IMG_8363

Rick kwam een grote doos brengen. De clubkleding is binnen! Voor degenen die besteld hebben zit er een zak met je naam erop in de doos en het verzoek om de rekening te betalen door het aangegeven bedrag over te maken op de rekening van Murphy’s Heroes. (Kijk maar bij “Wie zijn Wij” op deze site, onderaan.)

IMG_0530

Mirjam, Jos en Dick speelden verder met Dux. Uit de statistieken blijkt dat er inmiddels in de orde van 400 Britten en 350 Saksen zijn gesneuveld in de campagne. Er moet een onbekende reden zijn waarom er nieuwe recruten blijven komen. Het goede pensioenplan kan dat niet zijn.

IMG_0524

Desondanks stond ook de shieldwall van dit dorp pal om hun kerk te beschermen tegen plundering. Of was het de plaatselijke Pub?

IMG_8389

Uiteraard werden de traditionele voorbereidende werkzaamheden voor het scoren van de appeltaart verricht. Pak leeg bordje, loop een sociaal rondje, bepje hier bepje daar, verplaats je onopgemerkt richting bar en scoor de appelpunt voor iemand het in de gaten heeft. Hier Marcel op zijn Maiden – Run, een grootmeester.

IMG_8356

Het kan ook zijn dat de spelers werden afgeleid. Zij hadden vandaag een afspraak met heer Zhar. Die eet alles (ook appeltaart: twee stukken).

IMG_8391

De Arkham Horror verzameling begint langzamerhand ook op een collectible cardgame te lijken!

IMG_8398

Op het oog een spelletje Warhammer, maar niets was minder waar. De regelset “Dragon Rampant” van Osprey publishing, geeft de gelegenheid om met zowel Warhammer als LOTR figuren kleine slagen te spelen.

IMG_8380

En dus kwam Rohan uit het vet. De regelset blijkt prima te werken.

IMG_8375

Ook te voet zo te zien. Het objective was het platbranden van 4 gebouwen. Dat lukte Sander wonderwel. Daarna kwam hij in aanraking met de oude wijsheid dat “Rape”, “Pillage”, “Burn” in die volgorde het beste werkt. Als je begint bij “Burn” blijft er verder weinig over.

IMG_8378

Marcel was aan het sculpten. Behoudens nieuwe ACW figuren die er fantastisch uit gaan zien, had hij ook een aanvulling voor zijn Blobby kerststal bij zich.

IMG_8346

Een Blobby kameel!

IMG_8349

Het beest keek een beetje gemelijk uit z’n ogen, maar dat schijnt kamelen eigen te zijn.

IMG_8351

Ik schilderde verder aan de AWI figuren, en kreeg gezelschap van Jur die AWI aan het plakken sloeg.

IMG_0528

Twee eenheden van voetstukjes voorzien en een derde op wat highlighting na af.

IMG_8418

Oh en we hebben kunst in de zaal. Een echte oude schoolplaat zoals vroeger bij geschiedenis werd gebruikt.

IMG_8419

Tot volgende week!

Field Trip: Rijks Museum voor Oudheden in Leiden : Romeinen langs de Kust en Zwaarden.

Op een zonnige 4 mei maakten we een tripje naar het Rijks Museum voor Oudheden in Leiden.

IMG_8284

Normaal gesproken is de collectie al de moeite waard (ze hebben bijvoorbeeld aardig wat over Romeinse vondsten in Nederland), maar er waren ook enkele bijzondere tentoonstellingen in een deel van het museum, terwijl een ander deel werd opgeknapt. De nieuwe zalen die al af waren zagen er prachtig uit.

IMG_8332

Ze maken gebruik van bewegende beelden op de grond, fraaie verlichting en multimedia hoekjes, waar je even kunt gaan zitten om naar een presentatie of film te kijken. Ze nemen zaal voor zaal het hele museum onderhanden.

IMG_8335

Een bijzondere tentoonstelling is gewijd aan Romeinen in Nederland, en dan speciaal aan Romeinen langs de kust. Er zijn veel resten van Romeinse nederzettingen gevonden de laatste jaren. In de tentoonstelling hebben ze behalve gevonden voorwerpen prachtige geschilderde platen die me aan de oude schoolplaten van Jetses doen denken. En ik heb nog niet eens foto’s van de voorwerpen gemaakt!

IMG_8297

Maar als wargamer en modelbouwer gaat je hart sneller kloppen: ook diorama’s, die ik althans nog niet eerder had gezien.

IMG_8293

Vlootbases en vloot bijvoorbeeld.

IMG_8295

De bestorming door indigenous wildlife van een Romeins fort.

IMG_8289

Een Cavalry fort met bemanning.

IMG_8298

Bevoorrading ging veelal per schuit. Daarvoor legden de Romeinen kanalen aan of baggerden ze bestaande vaarwegen uit.

IMG_8302_edited-1

Platbodems natuurlijk. Pas bij Utrecht nog een gevonden.

IMG_8304

Sommige havensteden werden best groot.

IMG_8305

En Aardenhout ziet er imposant uit! Over alle site’s hebben ze natuurlijk ook kekke boekjes te koop.

IMG_8306

De tweede reden om te gaan is een speciale tentoonstelling over zwaarden. Ik heb maar een paar foto’s gemaakt er is veel meer te zien. Ook hoe de zwaarden werden vervaardigd bijvoorbeeld.  Het sabel van van Heutsz hangt er netjes bij. Zijn eigenaar had een wat wisselende pers.

IMG_8310

De vorm van de Nederlandse sabels die in de oost werden gebruikt, zijn afkomstig van de daar gebruikte Klewang, het andere Krissen merk zal ik maar zeggen.

IMG_8311

Leuk weetje: steekwapens uit de 17e-18e eeuw zijn meestal uit vuilnishopen en grachten. De eersten dan meestal kapot, en de tweeden naast het wel of niet teruggevonden skelet van hun bezopen eigenaar. In deze periode waren grafvondsten namelijk voorbij, en werden er ook geen zwaarden meer geofferd aan de goden door ze in veen of water te gooien. Ook grappig: een prehistorisch zwaard wat uit de Maas was gebaggerd heeft jaren op de jongenskamer van de zoon van de baggeraar gehangen als speelgoed, voordat iemand het herkende als een prehistorische kostbaarheid.

IMG_8314

Op deze foto is de meerwaarde van goud en juwelen boven ander materiaal goed zichtbaar: goud is als nieuw, de rest aardig verroest.

IMG_8315

En de rondreizende beul had een onthoofdingszwaard in stijl: puur Gothic!

IMG_8324

Uiteraard ook Romeinse zwaarden in diverse soorten en maten. Leuk weetje: bronzen zwaarden uit de periode 1600BC tot 500BC zijn best ruim voorhanden uit Iran (Lumeria). Dat gebied is namelijk zo dun bevolkt, dat de graf heuvels pas werden geplunderd toen de zwaarden als kunstvoorwerp meer opbrachten dan als materiaal, ergo ze zijn niet omgesmolten.

IMG_8331

En natuurlijk mogen Lightsabers niet ontbreken!

IMG_8308

Dit was maar een miniem gedeelte van de collectie. De normale collectie, zeker in de nieuwe uitvoering van het museum, waarmee ze nu druk aan het verbouwen zijn, is sowieso de moeite waard. Maar de twee tentoonstellingen over Romeinen langs de Kust en de Zwaarden maken een trip voor wargamers eigenlijk verplicht (tot 1 oktober). Aanbevolen!

Peter

Speldag 30 April: 2-Keizer Tijdperk, SciFi Frostgrave, British Bulldogs, Elder God on the loose, Tie-Fighter Requiem

In een vriendelijk lentezonnetje kwamen we om 10.00 de zaal in. Op “International Tabletop Day” was de zaal vroeg gevuld met multiplayer afspraken.

IMG_8279

Ik begon flux met het uitpakken van mijn Early Imperial Romans voor een pot tegen……… Early Imperial  Romans.

IMG_0503

Mijn tegenstanders en medestander zaten al te wachten. Evert en Gerco namen het op tegen Jos en mijzelf. De regelset was “War & Conquest” van Scarab Miniatures. Geschreven door niemand minder dan Rob Broom (auteur van WAB).

IMG_8170

Uiteraard was er onenigheid over wie de werkelijke Keizer was, en ook nog iets over de dochter van een plaatselijke wijnboer.

IMG_8188

Na het uitschakelen van Gerco z’n skirmishers door mijn Numidiers, ging hij vol in een Cavalerie duel met 12 van hem tegen 8 van mij. Mijn Cavalerie hield stand en wist Gerco z’n tropen te verslaan.

IMG_8195

De beide centra naderden snel elkaar, terwijl ook Jos zijn cavalerie de slag met Evert zijn cavalerie aanging en won. Door de inzet van Strategic Initiative Points kon ik precies het initiatief grijpen in de cruciale beurt waarin de centra op elkaar klapten.

IMG_8193

De beide Wanna-Be en Would-Be keizers konden elkaar zowat in de ogen kijken. Aangezien het centrum bestond uit Legionaires en Auxilia van goede kwaliteit en in goede armour, werd het een enorm grinding fest. het feit dat ik initiatief had gaf uiteindelijk de doorslag en het centrum stortte in.

IMG_8191

Na de laatste wanhopige poging mij af te leiden met een flitsfoto (het is verbazingwekkend hoe een Romeins leger kan veranderen in een discobal als je in je ogen wordt geflitst), was er in het midden geen houden meer aan. Elke gewonnen combat geeft een eenheid een bonus voor de volgende. En alhoewel de drilled Romeinen vrijwel altijd bleven staan, wordt het elke verloren ronde moeilijker om de volgende te blijven staan.

IMG_8198

Uiteindelijk ging de hele linie. De Wanna-Be keizer en zijn maat gaven zich over.

IMG_8220

En het leger werd op een presenteerblaadje aangeboden. Een leuke pot met veel nagelbijtende combats en vermakelijke dobbelsteen worpen. Iedereen bedankt voor de lol! De volgende keer gaan we Normandiers tegen Vlamingen doen.

IMG_8224

Op het eerste gezicht werd hier gewoon Warhammer 40K gespeeld.

IMG_0505

Maar een oplettende lezer ziet hier 40K lijsten en Frostgrave liggen? Een Science Fiction versie in de maak?

IMG_8205

Natuurlijk werd er ook Fantasy geWarhammerd.

IMG_0510

Onno gaat gestaag door met het creeeren van een mechanized Warhammer army uit de bit box.

IMG_8179

Dick, Mirjam en Jan speelden Chain of Command. Ze begonnen aan een campagne: Operation Mantlet.

IMG_8215

De Engelsen van Dick werden het eerste spel gemangeld door Jan z’n Duitsers.

IMG_8239

Die stonden precies goed opgesteld om de aankomende Engelsen te onaangenaam verrassen: Back to the Drawing board!

IMG_8240

Enig overleg volgde en het Engelse HQ besloot het nogmaals te proberen.

IMG_8242

Dit keer ging de opmars volgens boekje en veroverde de Engelse Infanterie zo snel de jump off points van de Duitsers dat een tegenstand zinloos werd. Jan trok terug.

IMG_8277

Eldritch” Ed en “Miskatonic” Michel besloten vandaag een groot scenario “Eldritch Horror” van Fantasy Flight Games op te zetten. “Cthulhu” Cees en “Bewitching” Bianca waren ook van de partij. Zoals op de tafel te zien is de basisdoos Eldritch Horror plus een uitbreiding al genoeg om een aparte tafel voor je kaartjes te moeten hebben!

IMG_8213

In dit type boardgames werken de spelers samen tegen het spel. Het spel kan dus winnen.

IMG_8249

Na vier beurten was “Eldritch” Ed al aan z’n derde karakter toe. De andere waren, dood, krankzinnig, devoured, verdwenen in een andere dimensie en spoorloos. Of alles tegelijk.

IMG_8244

In het spel moeten er veel kaartjes worden voorgelezen. Ed is daar een meester in. En doet hij ook stemmetjes? Ja, natuurlijk doet hij ook stemmetjes.

IMG_0518

Tot groot vermaak van spelers en toeschouwers.

IMG_8260

In de middag ging de strijd van de investigators nog steeds door. Langzamerhand werd de tafel aangevuld met publiek dat minstens zoveel lol had als de spelers. Uiteindelijk won het spel.

IMG_8269

Petra zeulde een kubieke meter schepen en karton mee en had besloten ter plaatse een X-Wing squadron list samen te stellen. Er ligt een natuurlijke begrenzing op de stuff die meegezeuld wordt. Bij ons draagt een ieder z’n eigen leger.

IMG_8184

Farid was al vroeg in de nadenk modus. Ik verdenk hem er overigens van standaard een X-Wing squadron lijst Wikipedia bij zich te hebben (of te zijn).

IMG_8204

Uiteraard kwamen ook de nieuwe releases op het bord. Daar zitten een aantal brute schepen bij.

IMG_8233

Ik speel het spel zelf niet, maar het lijkt wel of de nieuwe schepen steeds groter worden.

IMG_8231

Jeroen en Matthijs zijn alle twee net begonnen. eens kijken wanneer ze uit hun tas groeien :). Op de foto houden zij en Farid een minuut stilte voor een overleden Tie-Fighter piloot.

IMG_8251

Jasper had een spel meegenomen dat ik nog niet eerder had gezien.

IMG_8211

In Cube Quest vecht je met eenheden in de vorm van dobbelstenen op een middeleeuwse kaart. Zag er leuk uit.

IMG_8208

Geen geknutsel deze week (Iedereen zat te kijken bij Eldritch Horror). Tot volgende week!

D&D Campagne “Op zoek naar de Krijgskas (4): Schaduwen in het Susterwoud”

3 maart 4476 Witte Tempel Tijd
(door Petra Schulein)

IMG_8088Het vorige avontuur eindigde, zoals trouwe lezers zich zullen herinneren,  met een barbecue op het strand vlak naast een vuurtoren.  De helden waren net tevoorschijn gekomen uit een onder water gelopen necropolis en hadden een visioen gehad waarin de spooksoldaten een gevecht aangingen met een stel orken op het strand die een zware kist bij zich droegen. De orken wisten de kist aan boord te slepen van een roeiboot die verdween in de mist.
Het spoor leek dood.  Maar wellicht wist de vuurtoren wachter meer over het incident. Verhalen van lang geleden, die van generatie op generatie werden doorverteld.
Echter, eerst moesten ze terug naar de herberg. De sorceress Moreta verbleef daar immers nog steeds en de nieuwste aanwinsten moesten op waarde geschat en eventueel verkocht worden.
Het was nog een heel gesleep. Zeker met die waterklok. De priester Guldan constateerde halverwege dat zijn schoeisel waarschijnlijk lek was geraakt en dat het water van de afgelopen regenbui, of van de ondergelopen begraafplaats,  steeds naar binnen sijpelde. Ook de Panda monnik had steeds natte voeten, maar hij weet dat aan het warme klimaat in dit land dat hem zweetvoeten bezorgde. Onderwijl verwonderde de tovenaar Saruman zich lichtjes over het feit dat waar hij ook stond, hij steeds in een plasje water stond.
Hoe dan ook, de groep vermoeide reizigers kwam aan bij de herberg alwaar Guldan aankondigde dat hij een paar dagen in retraite ging in een nabijgelegen klooster. Daar, in het Swaenebeek Klooster – bekend van de Swaenebeek Triple, het beste bier in drie koninkrijken- wilde hij zich oefenen in genezende spreuken. En, vooruit, misschien wat bier drinken…ehh… brouwen.
De rest rustte een paar dagen goed uit en bracht een bezoekje aan de handelaar, Wilhelm van Wolfrijk. Twee voorwerpen werden nog niet meteen verkocht. Het schilderij van de mooie dame was misschien geschilderd door een bekende schilder en zou dan meer waard zijn. Wilhelm beloofde uit te zoeken wie het was.
En de waterklok. Die was te duur voor de handelaar. Zoveel geld had hij momenteel niet bij zich. Hij vroeg de reisgenoten om even te wachten tot na het Lentefestival. Daar stemden ze allen mee in.

De vuurtoren

De volgende dag vertrokken Moreta, Lavinia, Grasshopper, Saruman en Amaril naar de vuurtoren. Ze troffen de vuurtorenwachter aan voor zijn toren. De man gaf instructies aan de werklieden die op een steiger bezig waren met groot onderhoud.
De reizigers spraken hem aan en hij vertelde hen met enige trots dat er al duizenden jaren een vuurtoren stond op deze plek. Niet altijd dezelfde vuurtoren natuurlijk, hij was ook wel eens afgebrand, verwoest, afgebroken en weer opgebouwd. Maar wel altijd op dezelfde plek. Maar zijn archieven gingen tot de grote teleurstelling van het gezelschap niet verder terug dan zo’n achthonderd jaar. Het was een fijn beroep, vertelde de man. Gezonde zilte zeelucht, een prachtig uitzicht over de baai en ver weg van zijn schoonmoeder.
Op dit moment was hij bezig de kelder uit te mesten. Dat was wel eens nodig. Je weet hoe dat gaat: je hebt wat zooi die je niet meer nodig hebt maar die je ook nog niet wilt weggooien en dan zet je dat zolang in de kelder. En vergeet het vervolgens. En dan komt er alleen maar meer zooi bij tot je je kont niet meer kunt keren. En de vuurtoren had drie kelderlagen en er was al minstens tweehonderd  jaar niet opgeruimd.
Hij was nu zover dat hij de bovenste kelderlaag had leeggeruimd en zag op tegen de rest. Konden de avonturiers misschien meehelpen? Hij was bereid eventuele kostbaarheden met hen te delen. Vooropgesteld dat ze de gouverneur van de stad Tuangith, van wie deze vuurtoren was, niets zouden zeggen. Mooi beroep, hoor, vuurtorenwachter, maar het salaris was niet riant.
Onze helden waren uiteindelijk, na wat heen en weer onderhandelen over de verdeling van de opbrengsten, best bereid om mee te helpen. Per slot van rekening moet je toch ook denken aan de kleine kas, nietwaar?
Er werden op de tweede laag niet veel spullen gevonden die de moeite waard waren om te bewaren. Wat kinderspeelgoed, een paar laarzen die de vuurtoren wachter al een tijdje kwijt was, en een zestal kapotte stoelen met voldoende poten om er twee weer compleet te maken.
Ook troffen ze een kindertekening  van een draak aan die op de muur gekrast was.
De derde verdieping was zo mogelijk nog erger. Hier werden nog wat speelgoedjes aangetroffen, en weer een tekening van een draak die in de muur gekrast was. Op deze verdieping was ook duidelijk te zien dat hier ooit een felle brand gewoed moest hebben.
Het was de panda die het luik vond. De halfling rogue kwam er meteen bij staan om te zien of ze het slot open kon krijgen maar het werd al snel duidelijk dat dat niet aan de orde was. Het vuur dat de toren destijds had geteisterd had het slot gesmolten, net als de scharnieren.
Dan maar grof geweld gebruiken. Het uiterst scherpe mes van Lavinia sneed een gat in het tropisch hardhout en daar beneden bleek een korte tunnel te zijn.
Natuurlijk gingen de reisgenoten op onderzoek uit. De tunnel leek echter half af te zijn. Alsof iemand halverwege het bijltje, c.q. de houweel er bij neer had gegooid. De halfling kreeg een raar gevoel in haar hoofd toen ze er naar keek.
De elven sorceress, daarentegen, ontdekte al gauw dat hier een  deur zat, die door magie aan het zicht onttrokken werd. Het was voor haar een klein kunstje om het simpele magische slot te openen.
Achter de deur bevond zich een klein halletje dat uitkwam op drie deuren. Onze panda probeerde de eerste deur met zijn gebruikelijke charme en lichaamsgewicht in te beuken maar hij had een slechte dag. Het zal het water geweest zijn dat in zijn laarzen sijpelde waardoor zijn karate trap niet het gebruikelijk resultaat had. Vochtige omgeving, zo’n vuurtoren.

IMG_8097

De vuurtorenwachter vroeg zich vervolgens af waarom ze de deur niet gewoon met de deurklink openden en stapte onbevreesd naar binnen. Of onbesuisd. In ieder geval werd hij opgewacht door een horde ratten die hem probeerde te bespringen.
De helden wisten deze relatief kleine dreiging voorspoedig op te ruimen en gingen  toen over tot het verkennen van de ruimte in kwestie. Heel even leek het of ze opnieuw in gevecht moesten toen een nieuwe groep ratten hun snuit staken door  een gat in de muur. Maar nadat het gat was dichtgestopt, konden ze rustig zoeken.
Dit was ooit een keuken, annex eetkamer, annex voorraadkamer geweest. De voedselvoorraden waren al lang geleden door de ratten verorberd en de tand des tijds was ook niet vriendelijk geweest voor het meubilair. Of misschien was het de aardbeving geweest. Afgezien van zilver bestek was hier niet veel te vinden.
De volgende kamer was  duidelijk een slaapkamer geweest. Er lagen vijf strooien matrassen,- twee groot en drie klein-, en ook hier had iemand speelgoed achtergelaten en draakjes getekend op de muren. De laatste kamer was wellicht de meest interessante. Dit was een woonkamer geweest met een speelhoek en een bank. In het bureautje vond de halfling een logboek.
Dit was het verslag van een vuurtorenwachter van lang geleden, die leefde in roerige tijden. Het liep tegen het einde van het keizerrijk, zo’n 1700 jaar geleden. De man had een voorziende blik. Hij bedacht dat het niet lang zou duren voordat er een grote invasie zou komen vanuit zee. En om er voor te zorgen dat hij en zijn gezin veilig zouden zijn richtte hij drie kamers in onder de vuurtoren. Weggaan was geen optie. Niet alleen zouden dan ook bevriende schepen met troepen en voorraden niet veilig naar het fort Tuanageta kunnen komen, maar ook was het nog maar de vraag of ze in het binnenland veiliger zouden zijn.
Dus vroeg hij aan een bevriende magier om een aantal spreuken uit te spreken over de beide ingangen van de schuilplaats die ervoor moesten zorgen dat de vijand hen niet zou opmerken.
De invasie kwam. Vanuit een verborgen plek tussen de de rotsen observeerde de man hoe het grootste deel van de orkenvloot afboog richting het fort, dat op een eiland in de rivier monding lag, en een zestal schepen ging voor anker vlak bij de vuurtoren.
Een van die schepen was nogal bijzonder. In tegenstelling tot de rest was dit een schip dat oorspronkelijk van de zee elven was geweest. Het was gestroomlijnder dan de anderen en had de gebruikelijk inktvis motieven op de boeg. De vuurtorenwachter maakte er, zo goed en zo kwaad als hij kon, een tekening van.
Een groot aantal roeiboten verliet het smaldeel en zette koers naar het strand. Daar verlieten de meeste orken en goblins de boten en trokken landinwaarts. Een kleine eenheid hield de wacht bij de roeiboten.
Dagen later kwamen er plotseling orken en goblins uit de opening naast de waterval die naar de necropolis leidt. Deze groenmansen sleepten met moeite een zware kist naar het strand. Ze werden op de voet gevolgd door keizerlijke soldaten.
Dit was de scene die onze helden in het visioen hadden gezien.
Het gevecht op het strand werd gewonnen door de keizerlijke soldaten maar ze waren te laat om te voorkomen dat de kist in een roeiboot werd gezet en naar het zee elven schip werd gebracht.
De soldaten sprongen in de overgebleven roeiboten maar bleken betere vechters dan zeelieden te zijn. Het zee elven schip was al op weg naar de uitgang van de baai. De vuurtorenwachter zag hoe de soldaten een orkenschip enterden dat vervolgens, met enige moeite, over de spiegelgladde zee de achtervolging inzette. Dit was in de tijd van de galeien die weliswaar allemaal een zeil hadden maar die ook door middel van roeiers konden varen.
Even leek het of het spoor voorgoed dood was, maar gelukkig was het logboek nog niet afgelopen.
Een tijd later landde er op een mistige ochtend een gewonde draak op het strandje bij de vuurtoren. Het moet deze draak geweest zijn die de kinderen steeds tekenden. De jonge bronzen draak, genaamd Nemmereth, had een merkwaardig zeegevecht gezien. Een zee elven schip met aan boord orken, werd aangevallen door een orken schip met aan boord soldaten.
De aanwezigheid van de draak ( tja, hoe verberg je een draak ook?), attendeerde de orken op de vuurtorenwachter en zijn familie. Ze staken de vuurtoren in brand en het was duidelijk dat het gezin er niet langer kon blijven. De bronzen draak bood aan hen naar een veilige plek te brengen, maar dan moesten ze wel de meesten van hun bezittingen achterlaten. Zoveel kon ze, met een vleugel die nog steeds niet helemaal genezen was immers niet dragen.
De vuurtorenwachter en zijn vrouw gingen op het voorstel in.
Draken kunnen zeer oud worden, zoals bekend, en het kwam bij de helden op dat deze Nemmereth nog steeds in leven zou kunnen zijn.
Volgens de vuurtorenwachter was dat inderdaad het geval. Dat wil zeggen, als de inmiddels zeer oude bronzen draak die in een onderzeese grot in de baai woonde dezelfde Nemmereth was als in het logboek. De havenmeester van Tuangith kon hen ongetwijfeld meer vertellen over waar zij te vinden was, of anders de schoonzus van de vuurtorenwachter, ene Mathilde van de Pompoenhoeve. Zij woonde in een bos niet ver van hier en vertelde ronduit bij elk bezoek over de grote oude bronzen draak die regelmatig op een strandje bij haar in de buurt lag te zonnebaden.
De mensenschuwe Lavinia wist de rest ervan te overtuigen dat deze Mathilde de beste optie was. Alles beter dan de stad in. Met medeneming van het logboek, zeer tegen de zin van de vuurtorenwachter die het had willen behouden voor het archief, trokken de reisgenoten richting de Pompoenhoeve.

Het Susterwold

De hoeve was makkelijk genoeg te vinden. Na enig oponthoud om een klein vosje te bevrijden uit een konijnenstrik, kwamen ze daar tegen de middag aan. Het was een  idyllisch uitziend boerderijtje met wat bijenkasten, een schuurtje, wat appelbomen en een pompoenveldje met prachtig uitziende pompoenen, ( groeien pompoen in de lente?).  Maar voordat ze ook maar een stap richting de voordeur konden doen vloog er een kruisboogpijl vanuit het zolderrraam richting de helden. De panda kon nog net opzij springen. Het had hier kennelijk net geregend want hij kwam met een plons neer in een plasje water.
“Marieke, wat had ik nou gezegd?”, klonk een vrouwenstem, “Niet meteen schieten!”
De vrouw in kwestie, die zich voorstelde als Mathilde, kwam naar buiten en verontschuldigde zich voor het impulsieve gedrag van haar dochter. Iedereen was een beetje gespannen op dit moment.
Een paar dagen geleden was er een oude vrouw aan de deur geweest die beweerde dat zij de rechtmatige eigenaresse was van de boerderij en het land waar het opstond. Ze had een document om dat te bewijzen. Maar het was een oud, vergeeld document, opgesteld in een taal die Mathilde niet kon lezen. Mathilde zelf had een document in huis waarin stond dat leden van haar familie het land in kwestie eerlijk hadden gekocht van de vorige eigenaar zo’n tweehonderd jaar geleden.
De oude vrouw, die zich Ilona van Schemerwold noemde, was daar niet van onder de indruk. Mathilde en haar familie moesten stante pede vertrekken.
Dat was Mathilde zeker niet van plan, niet in de laatste plaats omdat haar oudste dochter Liesbeth hoogzwanger was en elk moment kon bevallen. Haar familie had alles opgebouwd wat ze hier zagen: de boerderij, de schuur, de bijenkasten. Alles behalve het pompoen veldje, dat was er al.
Ze bood de oude vrouw aan om, als haar man terug was van het afleveren van wat vaten cider en honing aan een nabijgelegen klooster, samen naar de stad te gaan en daar in het archief te kijken wat er nou precies aan de hand was. Ze kon zolang even blijven logeren.
Ilona van Schemerwold was daar niet van gediend.
“Als je dan niet wilt vertrekken dan zul je hier eeuwig blijven!”, riep ze uit. En liep met grote passen het bos in.
Mathilde had toen een bezoek willen brengen aan de Kluizenaar van het bos. Hij wist altijd wel raad. Maar hoewel ze het bos kende op haar duimpje kon ze de Kluizenaar niet vinden. Iedere keer weer keerde ze terug naar de boerderij, welke route ze ook nam.
Haar schoonzoon Reinier ging uiteindelijk hulp halen van buiten. En kwam niet meer terug.
Hadden de reisgenoten hem toevallig gezien? Of een oudere man met paard en wagen?
Onze helden moesten haar teleurstellen. Ze boden aan om in haar plaats op zoek te gaan naar de Kluizenaar van het bos, omdat zij, met de bevalling aanstaande, immers niet weg kon.
Deze Kluizenaar woonde in het noordwesten, vertelde Mathilde, in het hart van het bos.
Moreta vroeg haar nog of ze een grote bronzen draak kende, genaamd Nemmereth. Mathilde antwoordde dat zij hen normaal gesproken rechtstreeks naar haar toe kon brengen.  Het strandje was dichtbij. Als ze het bos uit kon tenminste. Ze bracht haar vaak wat honingraten omdat de oude draak niet meer zo goed kon kauwen.
“Als je wilt, geef ik je wel wat raten mee”, zei ze, “Voor het geval dat je haar tegenkomt.”
Vervolgens bestudeerde Moreta samen met Saruman  het pompoenveldje. Merkwaardig, die pompoenen in de lente. De magie die Moreta er ontdekte was echter heel oud en goedaardig. De magie die rond het bos hing was echter bijzonder kwaadaardig. Er was hier duidelijk iets aan de hand.
Nadat de groep Lavinia ervan had weten te overtuigen dat het doodschieten en opeten van het truffelvarken van de familie misschien niet zo’n goed plan was, gingen ze op pad.
Het werd al snel duidelijk dat hier iets helemaal niet goed zat. Het bos was niet alleen stiller dan het zou moeten zijn, het leek ook wel of de bomen bewogen. Dat wil zeggen: er ontstonden paden waar ze er net nog niet waren, of paden verdwenen als ze er naar keken. Soms leek het of zij stil stonden en de rest bewoog. In elk geval waren zelfs de twee elven en de halfling binnen de korste keren elk gevoel van richting kwijt. Het enige wat hen gaande hield was een merkwaardig half uitgewist spoor. Dat volgden ze dan maar bij gebrek aan beter.

IMG_0478

Na verloop van tijd, ( ook weer zoiets, bleef het nou middag?), kwamen ze aan bij een open plek, waar een oud graf stond voor de overblijfselen van een hutje. Dit hutje was lang geleden afgebrand of zoiets en inmiddels overgroeid.
Elke neiging om grondig archeologisch onderzoek te doen, ten bate van het nageslacht, werd de kop in gedrukt door het feit dat bij nadere bestudering bleek dat het graf niet lang geleden was geschonden. Iemand had het graf geopend en nogal slordig weer dicht gegooid. Terwijl de rest van de groep het graf bestudeerde ontdekte Lavinia dat een nors uitziende wezel hen observeerde.
Natuurwezen dat ze is, probeerde Lavinia te communiceren met het dier. Ze kreeg de indruk dat hier een paar dagen geleden drie mensgrote wezens waren geweest. Zij stonken naar rottend vlees en ongewassen mens en groeven een gat bij de grafsteen. Daarna gingen ze gelukkig weer weg, maar het dier had nog steeds een gevoel van onheil.
Het graf, zo ontdekte de rest van de groep, behoorde toe aan ene Gemma Umbrae. De grafrovers hadden met bruut geweld haar kist opengebroken en wellicht iets meegenomen, maar wat was niet meer te achterhalen. Wat was er zo belangrijk aan het graf van een vrouw gekleed in de simpele zelfgemaakte jurk van een boerin?
Er liep verder geen pad vanaf de open plek met het graf en dus besloten de reisgenoten terug te keren naar een kruising van paden vlak bij. In plaats daarvan kwamen ze al na enkele meters uit bij de boerderij. Merkwaardig.
Moreta vroeg aan de boerin of ze de naam Gemma Umbrae kende. Dat was inderdaad het geval.
Deze naam stond op het koopcontract dat haar familie destijds had afgesloten. Mevrouw Umbrae was toen al oud, volgens de familie verhalen, en ze had bij de koop bedongen dat ze tot haar dood op het land mocht blijven wonen. Ze wilde er ook begraven worden. Daar had de familie natuurlijk mee ingestemd.
Op een avond zag men alarmerend veel rook verschijnen boven het bos, in de richting van het hutje van Gemma. Ongerust geworden renden de familieleden van Mathilde er naar toe. Maar ze waren al te laat. Het hutje was niet meer te redden en de oude vrouw, die nog wel naar buiten had weten te komen, was daar aan haar verwondingen bezweken.
Geheel volgens afspraak werd ze voor haar hutje begraven en op aandringen van de Kluizenaar samen met de diamanten hanger die ze altijd droeg. Niemand ging tegen de Kluizenaar in.

Zo vertelde Mathilde.

Opnieuw ging de groep avonturiers op pad. Er gebeurde hetzelfde als daarnet. Paden die kwamen en verdwenen, open plekken die er daarnet nog niet waren. Wat was noord, wat was zuid? Links, rechts, voor, achter, alles liep door elkaar heen.
“Kan iemand me uitleggen wat hier aan de hand is?”, riep een stem van een open plek die ze misschien wel en misschien niet al eerder hadden bezocht. Ja, dat wilden de helden ook wel weten.
De stem behoorde toe aan een halfling druide genaamd Linde Maanvos. Zij en haar grootmoeder Els bezochten elk jaar het Lentefestival en op weg daar naar toe bezochten  ze dan de Wachter van het bos om hem te vragen of hij nog wat nodig had gezien het feit dat hij niet  meer zo mobiel was.
Dit jaar echter was Linde’s grootmoeder uit een boom gevallen en had haar been op een zeer akelige manier en  op verschillende plaatsen tegelijk gebroken. Grootmoeder Els, die ook druide was, was door de pijn niet in staat haar been te genezen en Linde was simpelweg nog niet goed genoeg. Ze was pas een beginneling. Ze moest maar in haar eentje naar het Lentefestival, vond grootmoeder Els. En vooral ook ophouden met het stellen van domme vragen als:  “Is het nou wel zo’n goed idee om op jouw leeftijd nog in bomen te klimmen?”.
En nu zwierven zij en haar vosje Luna al dagen door het bos en kwamen steeds weer uit bij de boerderij.
Ze was het goed zat.
De reisgenoten legden haar uit wat er aan de hand was en dat ze op zoek waren naar de Kluizenaar  van het bos om raad te vragen. Dat was een goed idee, vond Linde, de Kluizenaar of Wachter zoals zij hem noemde was een van de twee personen die deze vloek konden opheffen. Want dat dit een vloek was, was wel zeker. Degene die de vloek heeft opgelegd zou waarschijnlijk niet bereid zijn om hem weer op te heffen. Dan bleef de Kluizenaar/ Wachter over.
De grote vraag was alleen: hoe vinden we hem?
Het was Linde trouwens opgevallen dat dieren geen last leken te hebben van de vloek. Wist het draakje van Moreta soms meer?
Het draakje werd ineens nogal verlegen van alle aandacht, maar na een koekje,- of twee, hooguit drie, oke vier dan-, wist hij te vertellen dat hij een holletje had ‘achter de waterval achter de regenboog.’,  daar kwam hij vandaan als hij naar Moreta ging en ging hij naartoe als hij moe werd. Hij zou eventueel de anderen wel mee kunnen nemen naar zijn holletje, als ze niet al te claustrofobisch waren, en van daaruit naar een andere plek, maar hij kon alleen daar naar toe waar Moreta was of naar een plek waar hij samen met haar niet al te lang geleden geweest was.
Hij was nooit bij de Kluizenaar geweest en dus kon hij hen daar niet naar toe nemen.
Daarop vroeg Linde of ze soms een pompoen hadden meegenomen van de boerderij. Dat waren bijzondere pompoenen en de Kluizenaar had een bijzondere band met die pompoenen. Dat was niet het geval.
En dus gingen ze met z’n allen naar de boerderij. Dat ging binnen een vloek en en zucht. Ehm..,ja.
Moreta koos een niet  al te grote pompoen uit en daarna ging het hele reisgezelschap dicht, zeer dicht, nog dichter, bij elkaar staan. Rondom het draakje. De bedoeling was om eerst maar eens uit het bos te komen, bij de vuurtoren. Dat was dichtbij.
Er was een regenboogkleurige lichtflits en plots bevond iedereen zich in een,- voor twee mensen, twee halflings, twee elven, een draakje, een reuzekever en een vosje en een reusachtige panda-, goed beschouwd veel te klein hol. Veel en veel te klein. Echt heel erg klein.
Lichaamsdelen van de een staken andere personen in uiterst pijnlijke en ongemakkelijke plaatsen en er was nauwelijks voldoende lucht om adem te halen. Gelukkig duurde het maar even. Nog een lichtflits en daar stonden ze met z’ n allen lucht te happen naast de vuurtoren.
Het draakje hijgde van inspanning maar zijn werk was nog niet gedaan. Nu moest hij met Moreta, en de pompoen, naar de Kluizenaar. Hopelijk werkte de sympathetische magie precies zoals Linde had uitgelegd.
Weer een lichtflits. En daar stonden de elven sorceress en het kleine fairydraakje voor een inmens grote boom. Een boom die een gezicht had en die bedekt was met pompoenen. Twee grote tak- armen zwaaiden zachtjes heen en weer. Was dit de Kluizenaar? Kennelijk wel.

IMG_0481

Nadat Moreta had uitgelegd wat er aan de hand was zweeg de boom een tijdje.
“Hmm,” zei hij, uiteindelijk, “het lijkt erop dat de diamant gestolen is die in het graf van Gemma verborgen lag. Jullie moeten hem terughalen en naar mij brengen. Als er mee geknoeid is dan moet ik het weer rechtzetten. Ik zal  een vriend van mij meesturen die jullie de juiste weg kan wijzen. Hij wacht op jullie bij de rand van het bos. ”
En zo vertrokken Moreta en  het draakje via het hol ‘achter de waterval achter de regenboog’ weer naar de rand van het bos waar hun vrienden op hen stonden te wachten. Het draakje was nu echt heel erg moe. Zelfs een koekje kon hem niet meer opbeuren.
De kleine vriend van de Kluizenaar was een klein wezentje dat nog het meest leek op een konijn met een gewei op z’n kop. Desgevraagd antwoordde hij dat hij een jackalope was. Wat is een jackalope? Nou, hij dus.
Hij was uit z’ n hum, zo vertelde hij. Het hele bos was uit z’n hum. Voelden ze dat dan niet? Hmmmpff! Waren ze dan helemaal ongevoelig voor magie? En nee, zijn oren waren helemaal niet te groot. Ze waren precies goed. Misschien dat als de reisgenoten zelf grotere oren zouden hebben dan zouden ze beter kunnen zien en horen wat ze moesten zien en horen. En waarom stonden die zwartwitte beer en die tovenaar in het grijs in een plasje water?
Het was duidelijk dat de jackalope overal een mening over had. Zo klein als hij was.
De jackalope informeerde de helden dat ze wel langs de groenmansen moesten om bij de indringers te komen. En zo gingen ze opnieuw het duistere bos in.
De schrille schreeuw van een valk deed de reisgenoten omhoog kijken. Was dit vriend of vijand? De druide Linde vertelde hen dat deze vogel was gestuurd door de Kluizenaar om de boel in de gaten te houden. En als ze hulp nodig hadden dan konden ze dat aan hem vragen.
Wat de reisgenoten betreft bewogen de bomen nog steeds maar de jackalope leek te weten waar hij heen moest. Ze waren nog niet ver gekomen toen een goblin langs de kant van het pad een onverwacht  en voor hem fataal geluid maakte. De helden wisten hem zonder veel moeite te overmeesteren maar niet voordat hij op een klein houten fluitje geblazen had. Nu waren zijn kameraden op de hoogte van hun komst.
Het pad liep door een open plek met links en rechts kleine boomhutjes. Er bewoog iets achter de smalle raampjes van de hutjes. Het eerste schot kwam van een goblin die duidelijk nog moest leren wat  een boog nu precies was. Daarna begon het gevecht. De reisgenoten wisten wel een paar treffers te plaatsen maar de goblins waren te goed verborgen. De goblins op hun beurt waren niet al te bedreven in de nobele kunst van het boogschieten.
“Hebben jullie hulp nodig?”, vroeg de valk via de druide.
“Ja, graag!”, was het antwoord.
Niet lang daarna klonk er vanuit het oosten en westen, -of was het noorden en zuiden?- , nou ja, uit twee richtingen tegelijk in ieder geval, een enorm gebrul.
Van links kwam een zwarte beer die zich  met  haar volle gewicht tegen een van de bomen liet vallen. Van rechts een enorme bruine beer die zichtbaar niet blij was, waardoor minstens een goblin zijn boog uit het raam liet vallen. Hij had er toch niet veel meer aan want vervolgens duwde de beer de boom met hut en  goblin en al zonder al teveel moeite omver. Nog even aanstampen en dat was dat.
Ondertussen had Saruman zijn kever opgedragen een goblin aan te vallen. Het beestje werd even afgeleid door smakelijke dennennaalden en zoete boomsappen maar herinnerde zich even later wat hij moest doen en sprong op en neer boven de arme goblin in het hutje. Saruman zelf had wat last van vochtige en jeukende tenen waardoor hij zich niet zo goed kon concentreren en al zijn spreuken mislukten.
Ook de zwarte beer wist uiteindelijk de boom waar ze voor stond om te duwen en de goblin in dat hutje bezweek aan het geweld.

IMG_0497

Toen de laatste goblin was opgeruimd kwamen de beren naar Moreta. Ze bood hen wat besjes aan, maar die negeerden ze. Vooral de bruine beer leek heel erg geinteresseerd in haar rugzak. En de honing die daar inzat.
Beren luisteren meestal niet heel erg goed naar allerlei argumenten waarom hen een lekker hapje zou moeten worden ontzegd. Om de sfeer vriendelijk te houden bood de tovenares hen uiteindelijk dan maar wat honing aan. Maar ja, een stukje honingraat is natuurlijk geen honingraat en twee stukjes honingraat…. En heb je wel eens gezien hoe groot zo’n beer is?
Afijn, ze hield niet heel veel over voor de draak, mochten ze die tegenkomen.
De jackalope stond weer te trappelen om verder te gaan.
Spoedig kwamen ze bij een pad waar een jongeman aan een boom gebonden was. Hij was gekleed in simpele boeren kledij, maar wel van goede stof, en iemand had een stuk van zijn hemd gebruikt om zijn mond te snoeren. Dit bleek de schoonzoon van Mathilde te zijn. Nadat hij was losgemaakt vertelde hij dat hij al dagen op zoek was naar de uitgang van het bos. Toen de nacht viel was hij zo moe dat hij even was gaan zitten waarop hij in slaap was gevallen. Iemand moet hem toen aan de boom hebben vastgebonden na hem hem nog even een klap op zijn hoofd te hebben gegeven.
Hij was dolblij en dankbaar dat hij weer vrij was en vroeg onmiddellijk hoe het met zijn vrouw ging. En was de baby al geboren?
De groep stuurde hem maar naar huis. Elk pad was goed, verzekerden ze hem. Alle wegen leidden naar de boerderij. Hij vertrok als een pijl uit een boog.
En verder ging het.
“Stop!”, riep de jackalope ineens. “Zie je dat gat  in de grond? Daar woont onze reuze duizendpoot. Normaal gesproken is het al een ongemakkelijk beest maar nu is hij helemaal geirriteerd.”

IMG_0484

Zachtjes slopen de reisgenoten om het gat heen. Behalve de panda Grasshopper. Normaal gesproken is hij al niet heel erg, hoe zullen we het zeggen, subtiel. Maar nu slaagde hij erin door de bonkende stappen van zijn doorweekte laarzen  de dennenappels uit de bomen te schudden en het duurde dan ook niet lang voordat een boze duizend poot van, pak em beet, vijf keer de lengte van de langste van het reisgezelschap uit het gat kwam geschoten.
Lavinia probeerde het beest nog te kalmeren maar dat hielp niet veel. Alleen de jackalope had enige invloed op hem, of hoe is het anders te verklaren dat het meters lange beest met de venijnige kaken hen niet aanviel?
Nu leidde het langorige wezen hen langs een lang pad.
“Het is niet ver meer, ” fluisterde hij.
Plotseling hoorden ze het geluid van rennende voeten. Het was zo’ n moment waarop je je afvraagt of je wel wakker bent. De helden wreven hun ogen uit, knepen zich nog eens in de arm en keken nog een keer, en ja, ze zagen nog steeds hetzelfde.
Het was een kookpot op pootjes die met grote snelheid over het pad rende. Hij had blijkbaar geen zin om boven een vuurtje te hangen, wat op zich begrijpelijk was, maar de meeste kookpotten lopen niet en denken vooral ook niet na.

IMG_0490_edited-1

De kookpot werd op de voet gevolgd door een drietal vloekende  mannen, die het ding weer wilden vangen.
Wie de eerste pijl schoot is niet duidelijk, maar de mannen raakten in gevecht met de reisgenoten en ook hier bleek dat onze hertshoornkever een bijzonder bloeddorstig beestje was. Volgens mij zijn het toch planteneters.  Merkwaardig.
De kookpot dreigde uit het zicht te raken dus vroegen de helden aan de valk of hij nog hulp kon oproepen. Deze keer stormde een aantal wilde zwijnen uit de bosjes. De eerste ramde de kookpot zodat hij omviel en de inhoud, een stinkende groene smurrie, over het pad golfde. Het tweede zwijn ging op de poten van de kookpot zitten en hield hem dus stevig op z’ n plek. De biggetjes roken eens aan de groene smurrie en besloten dat het niet eetbaar was.
Tegen die tijd was het gevecht beslist. De drie mannen bleken een brief bij zich te hebben van hun leider, ene M. , die ernstig teleurgesteld was in zijn ondergeschikten. Als ze niet wat beter hun best deden om de juiste ingredienten te vinden zou het grote ritueel alweer een volle maand uitgesteld moeten worden.
Tja, het is kennelijk moeilijk om goede hulp te vinden.
De kookpot was volgens Moreta slechts tijdelijk betoverd en zou spoedig weer een gewone kookpot zijn. Ondertussen stond de jackalope alweer te springen om verder te gaan. Dat kon hij trouwens goed. Dus, nadat de groep nodig even wat dingen had geregeld ten bate van de kleine kas, ging het weer verder.

Ze kwamen op een open plek waar een vuurtje brandde. De kookpot wilde eigenlijk niet in de buurt komen en werd dus even vastgebonden aan een boom.

“Oehoe!”, klonk het van boven hun hoofd. “Oehoe,” antwoordde een tweede stem. Naar bleek hadden de reisgenoten de kookpot vastgebonden aan een dryade, die twee grote uilen op haar takken droeg. Onzeker wat ze van haar moesten verwachten, deinsten de reisgenoten naar achteren. Maar deze dryade was vredelievend en fluisterde, (of waren dat haar takken?), dat de slechte vrouwen in de buurt waren. Ze kon hen niet veel helpen omdat de vrouwen vuur hadden en de uilen bovendien een nest in haar takken hadden gemaakt en ze de eieren niet wilde verstoren. Maar ze kon wel het pad open naar de plek waar de kwaadaardige dames zich bevonden.
De halfling rogue pakte alvast haar boog en een giftige pijl.
Maar de vrouwen moeten wat gemerkt hebben want op het moment dat het pad zich opende klonk een stem die een magische spreuk uitsprak.
Er stonden aan het andere einde van het pad drie vrouwen in donkere en ongewassen kledij. Het was de middelste die met haar handen hoog boven haar hoofd een sluier van schaduwen om zich heen toverde. De schaduwen zweefden hinderlijk heen en weer en maakten het zo goed als onmogelijk om met fatsoen te richten. Een effectieve verdediging.
Desondanks bonden de helden de strijd aan. Dichterbij komen was het devies. In handgemeen konden ze de drie vrouwen vast wel aan.
Zo makkelijk was het helaas niet. De vrouwen konden akelig goed  stenen gooien, -ze hadden immers zelf geen last van de schaduwen-,  en een tweede spreuk van de vrouwspersoon in het midden riep een vijftal spinnen op die de reisgenoten aanvielen.
De panda monnik nam een aanloop om met zijn gebruikelijke taktiek een spin te verpletteren onder zijn gewicht. De natte bosbodem onder zijn laarzen liet hem echter uitglijden en hij viel naast de spin op een onprettige manier op zijn stuitje.
Gandalf de kever deed wat een kever familiar kennelijk doet en maakte meer schade dan zijn ietwat ongemakkelijk lopende meester. Moreta werd gebeten door een spin en voelde zich daarna niet meer zo lekker net als Grasshopper die een wraakzuchtige spin aan zijn been had hangen.
Dan chargeerde de halfling rogue de dichtstbijzijnde heks, die echter verbazend wekkend taai bleek te zijn. Lavinia kreeg flinke klappen en ook de panda was er slecht aan toe.
Gelukkig was daar de druide, die weliswaar aan het gevecht zelf niet veel kon bijdragen, maar wel geneeskrachtige besjes had en wat kennis van geneeskunde. Bovendien kon ze aan de valk, die nog steeds boven hen hing, duidelijk maken dat ze dringend hulp nodig hadden.
Dit keer stormde een hert met magnifiek gewei uit de bosjes. Hij deed zijn kop naar beneden en en ramde zijn gewei in de maag van een van de heksen. Daar had ze niet van terug. Zeker niet nadat hij voor de goede orde nog een keer flink uithaalde met zijn achterpoten. Au! Dat deed zeer.
Daarna was het gevecht gauw afgelopen. Er restten nog wat administratieve handelingen ten bate van de collectieve geldpot en het doorzoeken van de middelste heks leverde een zwarte diamant op. Een fors formaat.
Deze diamant konden ze echter niet houden. De Kluizenaar van het bos, door de reisgenoten inmiddels Jack genoemd,  had hem nodig om de vloek op te heffen.
De jackalope bracht hen via een kronkelig pad naar de Kluizenaar die zijn wenkbrauwen fronste bij het zien van de diamant. Die hoorde niet zwart te zijn volgens hem. Hij nam de diamant in een van zijn reusachtige handen en concentreerde zich.
Het was alsof de grond onder hun voeten begon te zoemen, de lucht trilde en er ging een rilling door hun botten. Langzaam trok het zwart weg uit de diamant en werd hij weer helder.
De Kluizenaar opende zijn ogen en verklaarde dat het bos weer normaal was. Hij zou de diamant voorlopig houden om er een nieuwe betere schuilplaats voor te zoeken.
Linde en haar vosje bleven achter bij de oude boom terwijl de rest op pad ging naar de boerderij om het goede nieuws te vertellen.
Daar klonk al vanaf een flink afstand het luide gehuil van een baby. Een meisje, zo vertelde Mathilde, kerngezond en met de moeder ging het ook goed. Ze noemde haar Morvinia. Morvinia Grasshopper Samarila. Als dank gaf de boerin hen een aantal truffels mee die het varken had gevonden. Truffels kunnen veel waard zijn, vooral als ze van goede kwaliteit zijn. Ook kreeg Moreta wat extra honingraten mee.
Ze stuurde haar jongste dochter, -met kruisboog, dat wel-, met de groep mee om hen de weg te wijzen naar de oude draak waar het allemaal om begonnen was.

De oude draak

Lang voordat ze bij het strandje waren voelden ze de grond onder hun voeten trillen. Een enorm geronk klonk uit de verte.
“Je moet wel in haar rechteroor praten,” schreeuwde de boerendochter, “ze is links nogal doof.”
En daar lag ze dan, een gigantische grote bronzen draak. Haar schubben waren diep donker brons, er waren littekens op haar snuit en haar poten en het puntje van haar staart miste. Niettegenstaande dit alles nog steeds een draak van formaat.

IMG_0499

Moreta vroeg haar draakje om de oude draak te wekken. Met bijzonder weinig angst voor een beest dat vele duizenden malen groter was dan hij vloog hij omhoog naar haar oor en schreeuwde in het draconisch zo hard als hij kon dat ze wakker moest  worden.
Nemmereth, de oude draak, deed langzaam haar ogen open en gaapte. Haar bek was zo groot dat    de panda voor de zekerheid nog maar even riep dat ze geen snelle snack waren maar dat ze iets kwamen vragen.
De draak keek hen minzaam aan.
“Ik heb liever vis,” zei ze.
“Oh,” zei Moreta de sorceress enigszins bedremmeld, “ik heb geen vis voor U, alleen honing.”
“Dat is nog beter,” zei de draak en nam de aangeboden honing raten behoedzaam in haar mond. Haar ogen sloten zich half van genot.
Moreta legde uit waarom ze gekomen waren en liet de tekening zien van het elvenschip.
“Ja, dat weet ik nog goed, ” zei Nemmereth, ” ik was nog jong. Er werd gevraagd om mee te helpen met het beeindigen van een belegering.  Zo ja, dan moest ik op een bepaalde tijd op een bepaalde plaats zijn.
Ik vertrok later dan gepland en raakte in een grote storm terecht. Het was niet verantwoord om door te vliegen. Dus landde ik op een klein eiland. Daar waren zalige wilde varkens maar er was  ook een riviertje dat tjokvol zat met zalm. Heerlijke vette zalm. Beter kun je niet hebben. Goed om rauw te eten, lekker sappig, maar ook gebakken met een sausje. Om je poten bij op te eten. Heb je dat wel eens geproefd? Verse, sappige zalm? Echt zalig, daar kan ik echt van geniet-. ”
“Mevrouw Nemmereth,” onderbrak  Lavinia haar , “hoe zat het nou met dat schip!”
“Mmm? Wat? Eh, oh ja. Waar was ik? Nou ja, de volgende ochtend stormde het nog steeds en pas ergens in de middag was het mogelijk om weer te vliegen.
Ik moest nu een keuze maken. Als ik mijn geplande route zou volgen dan zou ik nooit meer op tijd komen. Ik moest dus een kortere weg nemen. Maar die liep dwars door het territorium van Endorath, de rode draak. Endorath was groter en sterker dan ik en hield er niet van als er indringers door zijn gebied vlogen. Ik was waarschijnlijk sneller en behendiger dan hij, althans dat hoopte ik. Maar het was nog steeds een groot risico.
En toen zag ik beneden mij een merkwaardig tafereel. Een zee elven schip, zonder elven maar met orken, was in gevecht met een orkenschip, zonder orken maar met soldaten. Wist je dat zee elven een fascinatie hebben met inktvissen? Ik weet een plekje waar je  heerlijke inktvissen kunt vangen. Wel even roosteren, natuurlijk, maar watertandend lekker. Je kunt ze zo eten, of met een sausje. Ik ken een visser die heerlijke sausjes maakt.  Niet alle delen van de inktvis zijn even lekker natuurlijk, maar de tentakels zijn,- ”
“Mevrouw Nemmereth!”, brulde de halfling rogue. Altijd beleefd blijven tegen een draak. “Hoe gaat het nou verder? Met het zee elven schip.”
“Wat? Mmm? Oh ja. Het zee elven schip werd geraakt door een pijl uit de grote katapult van het orkenschip en moest koers zetten naar het nabijgelegen eiland, dat ligt trouwens niet ver van een plek waar je fantastische tonijn kunt vangen. Lekker groot. Niet van die eenhaps vissen. Zalig rauw, of met een sausje.”
“Wie maakt eigenlijk die sausjes voor U”, vroeg de elven sorceress, tegen wil en dank gefascineerd door de culinaire kant van het verhaal van de oude bronzen draak. Het zal haar drakenbloed zijn.
“Oh, dat is een visser die ik ken. Merkwaardige visser trouwens, ik ken hem al minstens duizend jaar. Maar wel vriendelijk. En hij maakt verrukkelijke sausjes.”
“Mevrouw Nemmereth!”, schreeuwde Lavinia, “Het schip. Hoe ging het met het schip.”
“Oh eh. Beide schepen liepen op het strand van dat eiland en ik was nog aan het overwegen of ik hulp moest bieden toen de rode draak mij aanviel. Ik moest vluchten, maar ik was al bijna te laat. Hij verwondde mijn vleugel en mijn poot. Desondanks slaagde ik er in om aan hem te ontkomen en uiteindelijk landde ik doodvermoeid bij de vuurtoren. Ze kenden me daar. Ik was er een paar honderd jaar eerder ook al geweest. En dat is alles wat ik weet over deze zaak.”
Op verzoek van de helden tekende de oude draak de vorm van het eiland in het zand. Ze vertelde hen dat het ergens in het noorden lag, in het koninkrijk van de Duizend Eilanden. Ongeveer ter hoogte van het Moeras van de Drie Rivieren. Ze meldde nog dat naar verluidt op dit moment de dochter van de draak Endorath in dat gebied woonde.
De helden bedankten de oude draak die net weer op het punt stond om in slaap te sukkelen, toen Lavinia nog een persoonlijke vraag stelde over het bijzondere mes dat ze al haar hele leven had. Was het inderdaad gemaakt door de Drakensmeden? En waar bevonden die zich dan?
Nemmereth bevestigde het eerste en voegde toe dat haar neef Zirath dat soort werk deed. Het was nog een jonkie, nog geen achthonderd jaar. Hij woonde in de Goudbergen, in het graafschap Myres. De bergen waarvan men zegt:  ‘Boven draken, beneden dwergen.’
“Maar ze hebben het nooit over de forel in de meren, ” mompelde de oude oude draak, “Zalige forel. Met een sausje.”
En met die woorden viel ze weer in slaap in het licht van de ondergaande zon.
Onze reisgenoten togen maar weer op huis aan. Want ja, zo kun je de herberg inmiddels noemen.

Wordt vervolgd.

Speldag 23 april: Gebakken Vis, Pictische Haggis, Kluiven in de toren, Rijsttafel valt slecht, Imperial Cookies en bakkerskarren op drift.

Nadat ik de nieuwe schoolplaat over de Dertigjarige Oorlog in de zaal had opgehangen, begon de bestuursvergadering. Inmiddels was de zaal al flink vol. Er komen de nodige berichten aan, maar op 28 mei hebben we om 1600 uur een Algemene Vergadering (kandidaten voor Bestuurslid, Voorzitter  en Penningmeester kunnen zich melden). Op 18 juni vieren we ons lustrum met, als alles goed gaat, een Kilogame.

IMG_8146

Petra ging verder met haar RPG campagne. Startpunt van vandaag waren de grotten die bleken te liggen onder de vuurtoren die daar al heel lang staat.

murphies 23 april 023

De vuurtorenwachter ontdekte het luik bij het opruimen van de kelder en werd door de party acuut misbruikt als verkenner.

IMG_8097

De uitgang van de grotten leidde naar een bos, waar de bomen bewogen en paden vormden. Of niet natuurlijk en dan kun je lelijk verdwalen.

IMG_0478

Gerard nam de taak op zich de bomen te verplaatsen op aanwijzingen van de DM.

IMG_0490_edited-1

Gelukkig kwamen ze in het bos uiteindelijk Jack tegen. Die kon ze de weg wijzen naar hun bestemming.

IMG_0481

En na het nodige gepuzzel en discussie gingen ze op weg. Wel gek dat een paar partyleden constant in een plasje water staan. Dag en nacht, regen of zonneschijn. Misschien toch geen graven van watergod priesteressen ontdoen van hun kostbaarheden?

IMG_8088

De tovenaar vond uiteindelijk de doorgang naar het lair van de bronzen draak.

IMG_0497

Dit tweeduizend jaar oude beest had aanzienlijk veel meer belangstelling voor recepten voor vis en vissaus, dan voor verdwenen krijgskassen. Wordt vervolgd!

IMG_0499

Maarten en Wink deden een kort spelletje Warhammer. Maarten z’n Orc leger begint aardig te vorderen.

IMG_8118

Rick besloot mee te doen met een Dux campagne met Picten.

IMG_8120

De regels daarvoor staan in het uitbreidingsboek. De Picten zijn een typisch hit and run leger. Een langdurig gevecht houden ze slecht vol, maar ze zijn wel goed in het snel aanvallen en terugtrekken.

IMG_8098

En ze hebben hun eigen type boot, van hout en wilgentenen.

IMG_8109

Een kleurrijk geheel en weer een heel ander type leger om te zien en te spelen dan Anglo Britten of Saksen.

murphies 23 april 028

De Felstad ondoden hadden een eigen party op de toren. Aangezien er vandaag geen Frostgrave werd gespeeld, hadden ze een dagje vrij. Enkele straathonden liepen beneden jankend rond de toren bij het zien van zoveel lekkers.

IMG_8106

Hans, Peter H, Evert en Lex speelden Bolt Action. Amerikanen tegen Japanners op een rustiek eiland.

murphies 23 april 018

Nadat de Japanners eerst op een holletje naar het toilet waren geweest kon de slag beginnen.

IMG_8121

Onder support van Tanks trokken de japanners op naar het tweede dorp.

murphies 23 april 019

Zelfs de Japanse carriers waren vertegenwoordigd. Voorwaar een goed uitgeruste eenheid.

IMG_8104

De villawijk werd stormenderhand genomen.

murphies 23 april 021

Waarbij het niet hielp dat de Amerikaanse speler er na het spel achter kwam dat hij z’n Artilleriestrikes was vergeten.

IMG_8126

Dick en Jos zetten hun Dux strijd voort. Dick vergat weer eens zijn cavalerie.

IMG_0474

En na afloop van de slag hadden allebei de protagonisten dermate veel verliezen, dat de winnaars de boeren waren denk ik. De komende maanden gebeurt er in deze provincie niet veel.

IMG_8131

Ik probeerde een alternatieve fotostand uit op Lex zijn 95th Rifles.

IMG_8116

Met enige regelmaat komen er nieuwe boardgames langs. Midden in de Star Wars HubBub is Rebellion uitgekomen en werd meteen stevig aan de tand gevoeld. Natuurlijk van Fantasy Flight. Zouden ze echt geld willen verdienen aan Star Wars?

murphies 23 april 025

Een spel waar je als Empire op zoek moet naar de Rebels, en je de kans krijgt om Vinex wijken van Death Stars te bouwen: What’s not to Like?

IMG_8093

Het spel was al snel in volle gang en desgevraagd ging voor het Imperium alles naar wens. Enige smugness sloop op de gezichten.

IMG_8143

Of waren het de koekjes? Afijn alles ging goed, en toen was er opeens een rebellion en wonnen ze ook nog. Back to the Drawing Board!

IMG_8094

De knutselhoek was goed bezet, inmiddels ook leeshoek, want ook de Eppo werd druk gelezen.

IMG_0471

Een sneak peak in zijn koffer deed een mix van figuren zien. Voor de goede kijker zijn er al heel wat musketiers te herkennen. Inclusief de kardinaal en Comte Rochefort Blobbystyle!

IMG_8151

Natuurlijk heb je voor skirmish ook burgers nodig. En beestjes. Dus inmiddels zijn de masters voor Blobby schapen, kat en kippen klaar.

IMG_8155

Een Top-Tip van de firma Warbases. Ze brengen MDF laser gesneden bouwdoosjes uit van diverse wagons en carts. Hier twee Franse Gribeauval bagagewagens.

IMG_8157

Een Engineering Cart en een derde Gribeauval bagage wagon. Nog een paar likjes verf en dan zijn ze klaar.

IMG_8160

Een Franse zesponder, een fieldforge en een waterkar. Prachtige objecten om omheen, overheen en onderdoor te vechten bij voor beeld met Sharpe’s Practice of En Garde. Aanbevolen!

IMG_8161

Zelf ging ik door met AWI. De Artillerie en de tweede eenheid beginnen aardig af te komen.

IMG_8164

Tot volgende week en WOENSDAG 27 April is er GEEN spelavond vanwege Koningsdag.

Field Trip : Salute 2016 (deel 3) : PARTICIPATIE!

(Ik heb besloten om de foto’s dit jaar is in te delen volgens de thema’s: PRODUCTEN!, WOW! en PARTICIPATIE! Zoals gebruikelijk is de keuze en de beschrijving van het gebodene volledig mijn schuld, subjectief, ongesponsord en voor geen reden vatbaar: veel plezier!)

Laten we wel wezen: als je niet zo stupide bent om op een dag heen en weer te vliegen naar Salute en je relaxed een hotelletje pakt, kun je op een dag van 10.00 tot 17.00 best een uur of 4 aanschuiven bij een spel. Deel 3 van onze reis bevat spellen die ons opvielen door hun participatiecomponent, en in een paar gevallen ook door de spelleider :)

In willekeurige volgorde:

Petra’s favouriet: Formula Minion, waar je drie rondes moet volhouden, en je de FART gun kunt gebruiken.

IMG_0130

Running the Guns, waar je in miniatuur het beroemde Royal Tournament kunt naspelen.

IMG_0272

De winnaar die z’n kanon als eerste binnenbrengt wint de prestigieuze Brickwood Trophy.

IMG_0274

Een Star Trek spel wat zich afspeelt in de corridors en op de brug van de Enterprise.

IMG_0275

De blauwe dingen zijn camera’s. Alle scenes in het avontuur worden letterlijk opgenomen en vertoond op de beeldschermen.

IMG_0278

En natuurlijk ontbreken de hoofdpersonen niet.

IMG_0280

Malifaux speelde in een moeras (met aangrenzend een circus).

IMG_0444

Dead Earth Games bracht een gesloopte cathedral mee voor Post Apocalyptic Skirmish.

IMG_7692

Avalon Hills Boardgame was omgebouwd tot een participatie Operation Overlord.

IMG_7699

Moderne skirmish in het midden-oosten.

IMG_7701

Little Wars Australia kwamen met Mau Rakau, de Maori Wars. Een soort Dux van Maori tegen Maori.

IMG_7714

Deze tafel sprong er ook uit, maar is participatie. The Loughton Strike Force kwam met de Russo-Finnish War 1940.

IMG_7716

Met Chain of Command regels en prachtige modellen.

IMG_7717

Tot aan een ingevroren schip in de rivier.

IMG_7719

Empire of the Dead knokte het uit in een Victoriaanse tuin.

IMG_7741

Saga was te spelen op meerdere tafels.

IMG_7747

In dit scenario speelden de Revenants. Ondode dark age warriors.

IMG_7748

Deze manier introduceerde de fraaie Fireforge figuren op een tamelijk koude winterdag.

IMG_7753

Heeft toch wel wat zo’n sneeuw tafel.

IMG_7751

Het knallende participatiespel met de meeste eenheden per vierkante meter waren de Fantasy slagen. Deze begon al aardig.

IMG_7756

Maar tegenover deze was het kansloos. Op deze tafel stond de scenery op de voetstukken van de troepen.

IMG_0293

In her Majesty’s name speelden in de straten van Londen met kleine warbands.

IMG_7764

En de nieuwe regelset “The Chicago Way” (Great Escape Games) recreeerde een aanslag op de broer van Al Capone.

IMG_7766

Schuiven met bootjes is altijd leuk. Het bijzondere aan deze bootjes is dat ze MDF bouwdozen zijn.

IMG_7770

Kijk maar eens goed naar deze opname.

IMG_7772

Net als Zombies komen Martianen geregeld opdraven in spellen. Er waren er verscheidene. Hier de Fighting Steam variant van Southbourne Tabletop and Boardgamers. Zie je de driepoten lopen?

IMG_7776

Deze sprong er uit in vorm en sfeer. Maar ik ben compleet kwijt wat het was.

IMG_7779

De Continental Wars Society nam je mee naar de aanval van Garibaldi op de Termini poort van Palermo: “Con La Baionetta!”

IMG_7790

The Skirmish Wargame Group brachten Stop-motion Skirmish met Griekse Helden. “It is a large monster.” “Good, bring it On!”

IMG_7802

Voor moderne slagen is 6mm of 3mm  toch een prima maat. Dan heb je tenminste wat manoeuvre ruimte.

IMG_7812

Brave Little Belgium van onze collega’s van TSOA.

IMG_7814

40K was ook present, dit keer op Mars.

IMG_7818

All Quiet on the Martian Front, maar dan wel tijdens de invasie op aarde.

IMG_7843

De introductietafel voor de “Blood Eagle” regels door The Ministry of Gentlemanly Warfare.

IMG_7846

Een fantastische vondst : een oost-europese begraafplaats als speltafel!

IMG_7854

En over demonen gesproken: Infernal van Wartorn Games rond een prachtige cathedraal.

IMG_7870

Mechs zijn terug: deze grote tafel voor Firestorm Planetfall bijvoorbeeld.

IMG_7876

Zowel de stad als de basis prima gebouwd in 10mm.

IMG_7882

Van welke serie was de Mystery Bus ook al weer?

IMG_7913

En wie staan daar in de dungeon?

IMG_0325

Frostgrave was er als spel en op verscheidene stands als excuus voor de koop van scenery. Deze holle berg bevatte een Evil Overlord Lair, die er lekker warmpjes bij zat terwijl de helden buiten wintertenen kregen.

IMG_7916

Wel hele fraaie wintertenen. Scenery en begroeiing waren zo koud dat de rillingen over je rug liepen bij het kijken.

IMG_7922

Een autosloperij met een batmobiel.

IMG_7929

Aan de voet van een werkende vulkaan met een stromende verlichte lava rivier.

IMG_7930

En naast een race track met een duidelijk herkenbare gamemaster. De Bexley Reaper Wargaming club pakte uit met de Battle of Mount Maerzan.

IMG_7934

De Sons of Simon Montfoort hergebruikte het terrein van vorig jaar volledig onherkenbaar in The Northwest Frontier.

IMG_7952

Het redden van een Prins in Afghanistan. Duidelijk Stiff Upperlip material.

IMG_7954

En een trein met machinegun! What’s not to Like?

IMG_7957

Voor mij het hoogtepunt van participatie was “Stop the Truck” van de Sheffield Runelords.

IMG_7959

De spelleider had elke deelnemer bij de keel, en het gejuich en gelach was van verre te horen. De tankwagen staat stil op het board en de andere wagens rijden er omheen, terwijl het hele zooitje 50 mijl per uur rijdt.

IMG_7968

De spanning was af te lezen op de gezichten van de spelers, die speelden met schaal 1:24 scratchbuild auto’s en figuren.

IMG_0375

“Hey you: To the Left?” “Yes Sir!” “Ok. You are crushed between the tanker and the car!” “Can I have another Car please?” Een genot om bij te kijken en de hele dag druk.

IMG_7975

White Hart Wargamers brachten aireal warfare met Sidewinder. De modellen zijn wat oversized, maar de boel ziet er gelikt uit.

IMG_7979

Uiteraard werd er team Yankee gespeeld. Ik zag ook veel mensen met dozen lopen.

IMG_7985

Deze Mexicaanse mijnheer speelde Crush the Kaiser regels in een treinoverval scenario.

IMG_7988

Een prachtig skirmish verhaal met luid gelach. Dus spelplezier zat wel snor.

IMG_7993

De traditionele “Hammers Slammer” fight mocht niet ontbreken.

IMG_7998

Dit keer in 15mm. Objective was het veroveren van het power station.

IMG_7997

Moderne skirmish in een 4Ground woestijndorp.

IMG_8003

Een zeer fraaie SciFi tafel. Figuren en aankleding top-notch!

IMG_8016

Ook Batman was op verscheidene plaatsen te bewonderen. Hier laten ze in ieder geval goed zien hoe hoge gebouwen een fraai speelveld kunnen opleveren.

IMG_8017

En hij staat zoals het hoort op een Gargoyle.

IMG_8020

Er werd druk gespeeld rond de “Happy Panda Noodles” .

IMG_8054

En schepen doen het natuurlijk altijd goed.

IMG_8058

Er waren weinig reenactors. Deze Imperial Space marine trok duidelijk de aandacht van de blonde voorbijgangster.

IMG_8056

En deze Fransman poseerde graag zijn standen voor Petra. Zo’n musket ziet er toch anders uit met de monding op je neus.

IMG_0462

Natuurlijk zijn er ook nog steeds “flats”. Deze diorama’s zijn er elk jaar en ze blijven mooi.

IMG_7797

En Jimmy laat nog weten, dat alle bezoekers aan Salute verplicht een beertje moeten adopteren bij de “Help for Heroes” stand. Wel graag een hapje in de tas voor de weg naar huis.

IMG_8068

Hopelijk hebben jullie genoten van het lezen van de reportage. Ik ben blij dat ik maandag vrij heb genomen, want al tellend, hebben me de foto’s editen en de website me toch al snel zo’n 11-12 uur gekost.

Tot ziens!