Speldag 24 februari: Scavengers in Serajevo, de Rubberen Hamer afgeschaft, Necromacing the Stone en Griep

Petra en ik kwamen wat later binnen en gingen ter compensatie eerder weg. We hadden de hele week griep gehad en op bed gelegen. Het was een niet erg drukke dag. Combinatie van Griep, olympische spelen en skivakanties hakten erin.

Lowie, Patrick en Huib probeerden te overleven (letterlijk) in een belegerd Serajevo. This War of Mine is een bijzonder spel. Oorspronkelijk op PC nu als boardgame. De boardgame biedt veel meer diepgang dat de videogame versie. Op Boardgame Geek een 8.2.

In dit spel speel je survivors van het type handige buurman en is het knokken om het laatste stukje eten.

Het uitbouwen en beschermen van je schuilplaats, het blijven vinden van drinkwater en voedsel en het vechten tegen de uitzichtloosheid van het bestaan zit tamelijk indrukwekkend in het spel opgenomen, waarin beschoten worden door een sniper bij het zoeken naar voedsel nog een van de normalere dingen is.

De bijbehorende app biedt ondersteuning bij het maken van je eigen verhaal. Ik hoorde het aan en vond een en ander zo beklemmend echt dat ik het niet ga spelen. Wel heel veel war in de game voor mij.

Behoudens dat Dick en Jos al lang lid zijn en het standaard MH postuur, de standaard MH haar style en het standaard MH kledingvoorschrift aanhangen, structureel elkaar het leven zuur maken met Dux, zijn het ook mensen van zowel traditie als innovatie en vernieuwing. Dat waarderen we erg.

Opgegroeid met de rubberen hamer regel (bij spelen met ongeschilderd tin word het de terreinplaat ingeslagen, tenzij je jeugdlid bent en er een kleur meer opzit dan de vorige keer), had Jos zijn hoofd gebroken over plastic en kartonnen figuren. Onder het motto ik heb de bijl van mijn grootvader, mijn vader vernieuwde het blad en ik de steel, innoveerde hij mee.

Vandaar zijn nieuwe regel: de Jos’ stoomstrijkijzer regel: zwaar genoeg om te slaan op tinnen figuren, heet genoeg om plastic figuren te smelten en stoom om kartonnen figuren om te werken naar papier mache. Hij had er zelfs al eentje meegenomen.

Frits vernieuwde niet. En zeker de lunch niet. Gelukkig. Appeltaart en Frits geven toch een behaaglijk gevoel.

Michel organiseerde voor de loslopende leden een Zombicide Black Plague sessie. Keuze zat uit hoofdrolfiguren.

Tot verrassing van de medespelers, ging Cees voor de demon en het beest.

Mag je zelf beslissen wie van de twee wat is. (Voor de mensen zonder bril een vrouwspersoon van de andere kunne van plm 95 met een voorliefde voor geitenhorens in d’r kapsel, met een gemelijke geit van plm 540 jaar oud).

Toen Maarten en Matthijs zich aansloten kon de stemming niet meer kapot en steeg de feestvreugde bij elke necromancer.

Petra, ook herstellend van de griep, bracht evenals ondergetekende een deel van de dag door tussen slapen en waken.

Hans ging stug door met z’n ratten. nog maar een kleine 40 bases dan zijn ze op!  Het wordt tijd dat hij bijkoopt, zonder ratten zitten kun je zowel als wargamer, collector en schilder niet hebben.

Voor het eerst naar buiten na een week griep bleek voor mijn uithoudingvermogen wat hoog gegrepen. na het 3 keer in slaap vallen met een penseel in de handen, besloot ik om 1500 dat het mooi geweest was.

De twee Men At Arms met roomblanke dijen dankzij mijn uitschietende kwast moet ik nog corrigeren.

Tot volgende week en hopelijk zonder griep.

 

Comments are closed.