Speldag 25 maart: Going out with a Bang, Mimics gezien, His Masters Voice, Draken bij Wounded Knee, 5 Minuten Stilte en Smeltende Yeti’s

Toe ik voor tienen Petra had afgezet bij de zaal en de auto ging wegzetten, gedroeg Delft zich alsof een mooie lentedag op stapel stond. Daar merk je in de zaal meteen wat van, maar daarover later meer. Het was wat stiller dan de vorige weken, maar de vaste crowd was aanwezig. Ik vroeg me een moment af of Frits stond te slapen, zijn minzame glimlach past zowel bij waken en slapen.

Jammer voor degenen die er niks aan vinden: ik ben aardig verslingerd geraakt aan The Chicago Way van Great Escape Games. De buitenwijken van Chicago vertoonden een ominous silence. Dat doen ze, die buitenwijken.

Nadat we de vorige keer te voet hadden gespeeld, kwamen er deze keer auto’s bij. Pat trad aan voor het eerste spel en Louis voor het tweede en derde spel.

Bovendien had enige huisvlijt gezorgd voor spelkaartjes met foto’s van de figuren erop. Ze komen uit powerpoint, voor degenen die de file willen hebben: even laten weten. Je kunt je eigen figuren erin zetten. Ik heb de standaarduitrusting van de 4 warbands op de kaartjes staan, maar die kun je makkelijk aanpassen. De achterkant heeft ruimte om campaign skills op te schrijven.

En de club heeft sinds gisteren ook kaarthouders en deckhouders. Die staan op de tafel.

De tafel die is verdubbelt in grootte en sinds kort voorzien is van een spoorlijn. We kunnen nu grote scenario’s spelen op een dubbele woonwijk, of parallel normale scenario’s gescheiden door de spoorweg. Er komt nog wat aanvulling in de scenery. Kinderspeelplaatsen, billboards, treinwagons, zwembaden zijn in de maak. Voor degene die de tafel willen gebruiken: graag voorzichtig met de spullen. Ze zijn van mij.

Maar goed, ominous zei ik dus. De Prohibition agents brachten verpletterend bewijs naar hun hoofdkwartier en werden onderschept door een groep Moonshiners, die vonden dat vloeibaar bewijs niet in de handen van de overheid thuis hoorde.

De auto van de Agents reed plankgas voorbij, waarbij de inzittenden te beschaafd waren om aan Drive By shooting te doen. (Volgende keer wordt dat anders).

De moonshiners waren niet zo vriendelijk en in een bocht sloeg de auto over de kop en kwam tot stilstand tegen een pilaar van het tankstation. De chauffeur was, dood, de boekhouder zat vast in het wrak en de een agent wist uit te stappen.

In het daarop volgende vuurgevecht wisten de Moonshiners de buit binnen te halen.

Auto’s zijn best wel kwetsbaar. En The Gauntlet (de naam van dit scenario) is niet simpel. Om 1300 kwam Louis binnen. Hij had het spel nog nooit gespeeld, maar tussen 1300 en 1630 speelden we twee potten, inclusief alle uitleg. Conclusie: als beide spelers de regels kennen, dan duurt een potje minder dan anderhalf uur. In het tweede potje speelden we de Gauntlet nog een keer. Corrupte politie, die hun baas liever niet voor het gerecht zagen, besloten een getuige de stad uit te brengen, maar The Untouchables grepen in.

Terwijl agenten te voet de confrontatie aangingen met de agents, ging ook de politieauto plankgas.

Door het ingrijpen van de boekhouder, met een schrootbuks, werd de auto gestopt. De man overleefde zelfs een Point Blank aanval door een agent. Jim Malone schoot de corrupte commissaris dood, en het werd weer een weekje stil in The Windy City.

Vandaag begon het beppen rond de schildertafel al in de ochtend. Gevulde koeken en appeltaart zijn daar zeker debet aan.

Rogier schilderde druk verder aan zijn Geallieerden. Hij had nu de 17 ponders van stal gehaald.

Marcel probeerde de kleur Appeltaart bruin te mixen met een live voorbeeld. Nog niet makkelijk!

Frits had zijn Lounge ingredienten al vroeg klaargezet.

Terwijl Hans druk in conversatie was, dacht hij in de pot met Fudge te grijpen. Zijn kreet en gelaatsuitdrukking beschouwend, kan het niet anders dan dat we in Delft de eerste Fudge Mimic hebben aangetroffen. Met Hans gaat het inmiddels stabiel en beter.

Farid en Matthijs waren al een tijdje bezig met hun grudge match For Reign and Ruin. Farid is inmiddels in het stadium aangeland, dat hij Hans probeert te overtuigen van nieuwe puntenwaardes in zijn legerlijst (omlaag) en in de legerlijst van Matthijs (omhoog). Gelukkig is Hans zo nu en dan puppy-eyes bestendig.

Niet lang daarna begon de slag bij de bocht van de rivier. Met knikkende knieen van de Dark Elves, want de Orken bleken Draken te hebben.

De Orkse infanterie zette druk op het centrum.

Terwijl de draken de flank aan het uitmoorden waren.

Na afloop hielden de spelers 5 minuten stilte voor de gevallen Dark Elves. Een plechtig moment. Farid vindt Draken trouwens te goedkoop en Mathijs vindt ze te duur.

Petra ging verder met haar D&D campagne. Ze is verplaatst naar een lange tafel want er zijn teveel spelers voor de ronde tafel.

De beide ezeltjes kunnen lang ondergrondse avonturen wel waarderen. Staan ze lekker in de zon in een weitje.

De party kwam in ruines terecht, waarbij de kelders diverse toegangen tot andere sites bevatten.

Waaronder een woonplaats van de Yeti’s die zowel in de Delftse zon als in de vuurballen van Cees zijn magier terechtkwamen. Arme beestjes! De zon scheen inmiddels zo fel, dat van fotograferen weinig meer kwam.

Hoofdrolspeler in het verhaal was een blinde draak en een kwaaie pier. Het verhaal zal binnenkort wel verschijnen.

In ieder geval zijn 8 spelers wel volle bak! Voordeel van de campagne is wel dat er al heel wat monsters en NPC’s zijn geschilderd. Dat maakt een deukje in de tinmijn bij ons thuis.

Vandaag liet ik mij in mijn natuurlijke reporter habitat snappen. De professionele reporter probeert niet op te vallen in zijn biotoop. Dus een onopvallend rood overhemd, een klein dun postuur, een bescheiden uitstraling en de camera vermomd, in dit geval als een doosje Mentats.

Dan doe je net of je een Mentat uit je doosje laat vallen op tafel, en voila: niemand heeft in de gaten dat je fotografeert. Top Tips: doe er je voordeel mee!

Tot volgende week! Of kom eens op woensdag- of vrijdagavond langs.

1 Comments.

  1. Vanmiddag bij Murphy’s Heroes:
    Ragnarok Redflag, de beruchte Orc Warchief, kijkt naar de rivier. “Dus hier moeten we de Dark Elves afstoppen.”
    Over de rivier ziet hij grote stofwolken. “Verdorie, dat zijn er meer dan ik dacht!”
    Hij kijkt naar z’n shamaan. “Highshield, doe direct een telepatie naar onze bondgenoten, de Elementals. We hebben alles nodig dat ze kunnen sturen!”
    Highshield fronst en z’n lippen bewegen zonder geluid. “Uhm… Baas, uhm… er zijn geen elementalen in de buurt. Maar ze zeggen dat er wel wat hulp komt.”
    Bezorgd tuurt de Chief naar de rivier. “Als ik ze hier niet tegenhoud dan is het einde zoek.”
    “Pointy Finger, pak jij met de trollen en de gobbo’s de verre flank, ik neem de heuvel en schiet met de catapults op alles wat de rivier oversteekt. De heavy orcs blijven bij mij en zet ik in waar nodig.”
    Pointy Finger rukt op maar blijft aan de orc-kant van de rivier op de Dark Elves wachten.
    Dan glinstert er wat aan de horizon. “Wat de Hel?!”
    Laag over de bossen komen twee zwermen draken aan. “Euh, Baas? Zijn die van ons?”
    Redflag wist dat de Elementalen zware reserves hadden maar dit had hij niet verwacht. Twee groepen van twintig bosdraken komen als versterking, en zo te zien hebben ze enorme honger!
    “Highshield, doe een telepatie met ze en geef ze in mijn naam opdracht om zich achter de catapults op te stellen. Wie weet hebben de Dark Elves een flank zonder boogschutters, dan mogen ze daar helemaal op losgaan.”
    De Dark Elf Generaal ziet de rivier met vele doorwaadbare plaatsen. Eigenlijk had hij liever verdedigd maar de tijd laat dat niet toe.
    Zijn bogen zijn het dichtste bij de heuvel, zijn zware infanterie staat tegenover de trollen en zijn zware cavalerie staat eigenlijk te ver op de flank. Hij geeft het sein voor de aanval en vraagt zijn top tovenaar zo snel als mogelijk de infanterie de rivier over te zetten.
    De Dark Elf veteranen met zwaar pantser en tweehandszwaarden bieden zich aan.
    Terwijl de andere Dark Elven zich door het water worstelen verschijnen de veteranen al voor de neus van een overmacht aan trollen. Er ontstaan een wild gevecht en langzaam komen er versterkingen bij de tweehanders. Tegen elke verwachting in winnen de veteranen het handgemeen en is de orcen flank verloren.
    Ondertussen vliegen de draken op mars-snelheid naar de verre flank en vallen daar met verwoestend vuur, scherpe klauwen en slagtanden de gepantserde cavalarie van de Dark Elves aan die daar zonder luchtdekking de rivier oversteken. Eenheid voor eenheid van de Dark Elves slaat op de vlucht. Overmand door het succes vechten de gewonde draken verder, niet doorhebbend dat zij onderhand in het bereik van de bogen en ballista van de vijand zijn. In een striemende regen van pijlen gaat de eerste zwerm ten onder en raakt de tweede zwerm stevig van slag.
    Helemaal aan de andere kant van het veld, dicht bij de heuvel, worden de boogschutters van de Dark Elves uitgeschakeld door de catapulten en boogschutters van de orcs.
    Als de avond valt lijkt het op een lichte overwinning voor de Dark Elves uit te komen maar de veldslag kon nog beide kanten op gaan.
    Ragnarok gromt nors naar Highshield: “Hmmm, die sukkels van een draken weten niet wanneer ze moeten stoppen. Volgende keer geef je ze een telepatische opdracht om af te breken zodra ze te dicht bij de afstandswapens komen!”
    Thijs: Al met al een gave slag. Ik denk dat de draken mij teveel punten hebben gekost waardoor mijn leger te klein was. Aan de andere kant hebben ze geweldig huisgehouden en had Farid toch minstens een kwart van zijn leger nodig om ze uit te schakelen. Verder ben ik happy met mijn nieuwe boogschutters en was ik zwaar onder de indruk van de impact van de hoge moreel waarden van de Dark Elves. Die mannen vluchten praktisch nooit!